มื้อกลางวันที่ทำให้มีความสุขได้ในราคา 35,000 ดอง (ประมาณ 210 เยน)

มื้อเที่ยงนี้จะทำยังไงดีนะ มีหลายวันเหมือนกันที่คิดแบบนั้น หลังจากงานหรือธุระต่อเนื่องกันไปเรื่อยๆ วันที่รู้สึกว่าการยืนทำครัวเพื่อกินคนเดียวมันช่างยุ่งยากไปหน่อย ตอนกลางวันที่โฮจิมินห์ก็ร้อน พอเปิดตู้เย็นแล้วคิดว่า "อืม......" ไปเรื่อยๆ ความอยากทำอาหารก็หายไปจนหมด ยามแบบนั้น ร้านอาหารพื้นบ้านแถวบ้านนี่แหละที่พึ่งพาได้ ในเวียดนามมีร้านอาหารสามัญที่เรียกว่า Cơm bình dân (กอมบิ่งซาน) ซึ่งเป็นร้านที่จัดวางกับข้าวแบบอาหารบ้านๆ ให้เลือก

【ทุกวันจะมีกับข้าวเรียงรายราว 20 ชนิด!】 ที่หน้าร้านจะมีถาดอะลูมิเนียมใบใหญ่เรียงราย บรรจุปลาต้ม ผัด ของทอด และเมนูผักแน่นเอี้ยด ข้างๆ กันมีหม้อใบใหญ่ใส่ซุปที่เปลี่ยนไปทุกวัน และถัดไปอีกก็ยังมีหม้อหุงข้าวถึงสองใบ ด้านในร้านยังมีเก้าอี้และโต๊ะพลาสติกตัวเล็กๆ ให้คนจำนวนไม่น้อยนั่งกินกันตรงนั้นเลย ร้านที่ใหญ่หน่อยจะมีโต๊ะสเตนเลส แล้วก็นั่งกินกันแบบปะปนคลุกเคล้ากันไป นี่แหละสไตล์ของที่นี่ ร้านอาหารพื้นบ้านแบบนี้มีอยู่เต็มไปหมดจริงๆ ตามท้องถนนในโฮจิมินห์ แต่ก็มีทั้งร้านที่ปรุงรสหวานเผ็ดจัดจ้าน และร้านที่ออกแนวเหนือหน่อย รสชาติจะออกเค็มนิดๆ วิธีจัดเรียงกับข้าว วิธีใช้น้ำมัน รสชาติของซุป ก็แตกต่างกันไปค่อนข้างมากในแต่ละร้าน ดังนั้น ถ้าอยากจะหาร้านที่ถูกใจตัวเอง ก็ต้องเดินไปกินไปเท่านั้นแหละ แถวบ้านฉันเองก็มีร้านแบบนี้อยู่ห้าหกร้าน แล้วก็เลือกใช้ตามความชอบไปเรื่อยๆ แต่ร้านที่ไปบ่อยที่สุดก็คือร้านนี้แหละ

ไม่มีชื่อร้าน แม้แต่ในแผนที่ก็ไม่มีระบุไว้ อยู่ใกล้ๆ โรงเรียนประถม พอถึงราวๆ 8 โมงเช้า กับข้าวก็จะถูกจัดวางเรียงรายเต็มไปหมด ดังนั้นจึงไม่ใช่ร้านสำหรับมื้อเช้าเท่าไหร่ แต่เป็นร้านที่ทำเตรียมไว้สำหรับมื้อกลางวัน เพื่อรองรับมื้อเที่ยงมากกว่า คุณพ่อและคุณแม่ ร้านอาหารเล็กๆ ที่ครอบครัวช่วยกันดูแลกิจการ คุณแม่ไม่ได้เป็นคนที่ยิ้มแย้มแจ่มใสเป็นพิเศษ พูดอีกอย่างคือ แทบจะไม่ยิ้มเลย แต่ท่าทางการทำงานอย่างสงบเรียบง่ายนั้น กลับดูเหมือนช่างฝีมือแปลกๆ ตักข้าวอย่างเงียบๆ ตักกับข้าวทีละอย่างไม่หยุดมือ พอถึงเวลาเที่ยง ลูกค้าประจำก็ทยอยกันเข้ามาไม่ขาดสาย จะว่าไปแล้ว ร้านนี้มีกับข้าวหลากหลายชนิดมาก หมูตุ๋นไข่ ปลาต้มเค็มหวาน ปลาทอดตุ๋นซอสมะเขือเทศ หอยตุ๋น หน่อไม้ผัดตุ๋นหมู กุ้งตุ๋นน้ำปลา เต้าหู้ทอดตุ๋นซอสมะเขือเทศ…… แม้จะตั้งใจไปว่าวันนี้จะเอาอันนี้แหละ แต่พอไปถึงระหว่างทางก็มักจะเปลี่ยนใจซะทุกที พอลุงเขายิ้มแล้วบอกว่า อันนี้แนะนำนะ ก็อดใจไม่ไหวซื้อจนได้ พูดตามตรง ถ้าเปลี่ยนมุมมองดูแล้ว ที่นี่ก็ไม่ต่างอะไรกับโซนอาหารใต้ดินของห้างสรรพสินค้าเลย วันนี้ฉันเลือกไก่ทอดคาราอาเงะ กับผัดมะระใส่ไข่ ไก่ทอดนั้นหมักรสด้วยน้ำปลาเวียดนาม (ญกมั่ม) มาอย่างดี รสชาติซึมลึกเข้าไปถึงเนื้อในเลยทีเดียว ดูเหมือนจะใช้เนื้อส่วนน่องไก่ เนื้อเลยแน่นและเคี้ยวเพลิน แถมชิ้นหนึ่งยังใหญ่ขนาดเท่าฝ่ามือผู้ใหญ่เลยทีเดียว! มีรสเผ็ดนิดๆ ด้วย กินไปก็อดคิดไม่ได้ว่า "เอ๊ะ นี่มันคล้ายๆ เคเอฟซีเลยนะ

【แค่ย้ายใส่จานที่บ้าน ก็กลายเป็นมื้อเที่ยงหรูๆ ได้เลย】 ไข่ผัดมะระ เป็นเมนูที่พอมาร้านนี้ทีไร ก็มักจะสั่งแทบทุกครั้ง รสชาติใกล้เคียงกับที่ทำในญี่ปุ่นอย่างน่าประหลาดใจ กินแล้วรู้สึกอุ่นใจจัง~ สิ่งที่ต่างกันนิดหน่อยคือ มะระของเวียดนาม มีผิวขรุขระน้อยกว่าของญี่ปุ่น และเรียบลื่นกว่า ด้วยเหตุนี้ ความขมก็นุ่มนวลกว่าด้วย มะระสีเขียวอ่อน กับสีเหลืองของไข่ แค่ได้เห็นการผสมผสานของสีเหล่านี้ ก็ทำให้รู้สึกมีความสุขขึ้นมาได้ แค่นี้ก็ทำให้ข้าวหมดจานเร็วขึ้นเรื่อยๆ เป็นเมนูประจำของฉันเลยค่ะ ร้านนี้มีลูกค้าผู้ชายเยอะมาก เพราะว่า ราคาถูก เร็ว อร่อย แล้วก็ปริมาณเยอะ กับข้าวหลัก 1 อย่างพร้อมผัก ราคาประมาณ 35,000 ดง ถ้าเพิ่มเป็นกับข้าวหลัก 2 อย่าง ก็เริ่มต้นที่ 40,000 ดง แถมยังมีซุปให้ด้วย พริกก็ใส่ให้ด้วยนะ ข้าวถูกอัดแน่นเต็มกล่องเลย

【อันนี้แถมตะเกียบกับช้อนมาด้วย ราคาประมาณ 210 เยน】 บางทีฉันก็กินไม่หมด เลยต้องแบ่งกินสองรอบ ร้านอาหารพื้นบ้านแบบนี้ ในย่านท่องเที่ยวก็เปิดเยอะขึ้นเรื่อยๆ สะอาดและเข้าไปง่าย คิดว่าน่าจะทำให้นักท่องเที่ยวรู้สึกอุ่นใจ (แต่ต้องระวังเรื่องราคาด้วยนะ บางทีราคาก็พอๆ กับร้านอาหารดีๆ ในเวียดนามเลย) ร้านอาหารพื้นบ้านท้องถิ่นมีไอความอบอุ่นของชีวิตประจำวันอยู่ สั่งด้วยการชี้นิ้ว ให้เขาใส่ถุงพลาสติกให้ แล้วรีบถือกลับบ้านตอนที่ยังร้อนอยู่ บางทีก็ซื้อแต่กับข้าวไปเป็นมื้อเย็น ร้านอาหารเวียดนามแบบบ้านๆ ธรรมดาแบบนี้แหละที่ช่วยฉันไว้หลายต่อหลายครั้ง 【ข้อมูลร้าน】 ＊Cơm bình dân ไม่มีชื่อร้าน ＊ที่อยู่ อยู่ตรงนี้ (ข้างร้านอาหารญี่ปุ่น “อาเทยะ (肴ヤ)” ตรงข้ามโรงเรียนประถม) 50 แม ลิงห์, แถ่งมี้เต็ย, โฮจิมินห์ ＊หลังเวลา 13.00 น. สินค้าจะเริ่มมีน้อยลงและร้านจะเริ่มเตรียมปิด อันดับชีวิตการย้ายถิ่นฐาน