ขับมอเตอร์ไซค์ทางไกลประมาณ 80 กม. เพื่อตามหาปลาซาร์ดีน (เขียนโดย Ho)

ฟูก๊วก (Đảo Phú Quốc) เกาะห่างไกลของเวียดนาม เป็นเกาะเล็ก ๆ ที่ลอยอยู่ในอ่าวไทย อยู่ใกล้กัมพูชามาก ถ้าขี่มอเตอร์ไซค์ ก็ใช้เวลาแค่วันเดียวก็วนรอบเกาะได้ เป็นเกาะเล็ก ๆ ที่มีเส้นรอบวงไม่ถึง 130 กิโลเมตร เซย์สามีของฉันเคยขี่มอเตอร์ไซค์เที่ยวที่นี่กับเพื่อนสนิทเมื่อ 4 ปีก่อน แล้วยังมาทริปบริษัทอีก... รวม ๆ แล้วก็ 4 ครั้งแล้ว, , , เขาชอบฟูก๊วกขนาดไหนกันนะ เป็นเซียนตัวจริงเลย, , , แต่เขาก็บอกว่าทุกครั้งที่มาก็ได้ค้นพบอะไรใหม่ ๆ เสมอ ส่วนฉันมาเป็นครั้งที่สอง ปีที่แล้วเป็นหวัดก่อนออกเดินทางไม่นาน สภาพร่างกายย่ำแย่มาก เลยเดินทางเที่ยวได้ไม่เต็มที่... ครั้งนี้จะไม่พลาดเด็ดขาด เตรียมพร้อมมาด้วยสุขภาพที่สมบูรณ์แบบเลยล่ะ! สิ่งที่ฉันอยากกินให้ได้ที่ฟูก๊วกก็คืออาหารจากปลาซาร์ดีน เราจะได้ลิ้มรสปลาซาร์ดีนตัวเล็กสด ๆ ที่ดูเหมือนถูกแล่ด้วยมือ... เป็นอาหารเฉพาะตัวของเวียดนาม! ปีที่แล้วฉันกินที่ร้านอาหารทะเลเฉพาะทางในตัวเมืองฟูก๊วก อร่อยมากเลยนะ อร่อยจริง ๆ ครั้งนี้ฉันยิ่งมองหาความอร่อยที่มากกว่าเดิม หรือจะเรียกว่าความอร่อยที่รวมทั้งวิวทิวทัศน์เข้าไปด้วย ก็เลยออกเดินทางด้วยมอเตอร์ไซค์เช่าตอน 7 โมง 30 นาที ส่วนมื้อเช้านั้นงดไปเลย

ที่ปั๊มน้ำมัน มีคนในพื้นที่กำลังเข้าแถวรออยู่เลยครับ ดูเท่มากเลยนะเนี่ย ไม่รู้ว่าในตะกร้าเหล็กนั่นเขาใส่อะไรกันนะ... ระหว่างที่มัวแต่จ้องอยู่ รถก็เติมน้ำมันเต็มถังเรียบร้อย ไปกันเลย มุ่งหน้าไปทางเหนือกัน!! ถนนที่ฟูก๊วกนั้นเรียบง่ายมาก มีถนนสายหลักที่วิ่งวนรอบเกาะ (น่าจะประมาณ 120 กม. ได้มั้ง) หรือจะพูดอีกอย่างคือ ดูเหมือนว่าหลายๆ พื้นที่ยังไม่ค่อยมีการพัฒนาเท่าไหร่ ถนนเพิ่งจะสร้างเสร็จใหม่ๆ เลย... สามีของฉันตื่นเต้นมากที่เห็นว่าถนนที่เคยเป็นดินแดงเมื่อปีก่อนๆ ตอนนี้กลายเป็นถนนลาดยางไปแล้ว~~~ แต่พอเริ่มเข้าสู่พื้นที่ตอนในนิดหน่อย ก็กลับกลายเป็นดินแดงอีกแล้ว ทั้งขรุขระจน... ปวดก้นไปหมดเลย.... ต้องคอยกระโดดไปมาและพยายามทรงตัว แต่นั่นก็เป็นเสน่ห์ของการขับขี่อย่างหนึ่งนะ จุดหมายของเราคือ... Starfish Beach (หาดดาวทะเล) ชายหาดที่มีหาดทรายขาวและมีดาวทะเลอาศัยอยู่ เห็นว่าสวยมากเลยครับ (แต่ฉันยังไม่เห็นดาวทะเลเลยนะ เพราะมัวแต่เน้นเรื่องกินเป็นหลัก) เพียงแต่ว่า... การเดินทางมาถึงที่นี่ค่อนข้างลำบาก คนที่ขี่มอเตอร์ไซค์มา... มีน้อยมาก ไม่คนในพื้นที่ก็ต้องเป็นพวกสายลุย (หรือพวกไม่วางแผน) เลยล่ะครับ ผมว่ามาด้วยแท็กซี่น่าจะปลอดภัยและสบายใจกว่านะ ฮ่าๆ เนื่องจากเป็นน้ำตื้น ก็เลยมีคนมาเล่นน้ำกันอยู่บ้าง... แต่โชคลำพังวันนั้นอากาศไม่เป็นใจเลย ลมแรงมาก!!! ไม่สิ พายุเข้าเลยต่างหาก!! แม้น้ำทะเลจะเป็นสีฟ้า แต่คลื่นสีขาวก็ซัดแรงจนดูน่ากลัว ท่ามกลางสถานการณ์แบบนี้ สิ่งที่คู่รักวัยเลข 5 อย่างเรากำลังมุ่งหน้าไปก็คือ... เพื่ออาหารจานอร่อยหนึ่งจาน...

นี่คือร้านอาหารที่อยู่ใต้ทะเล! และวิธีเดียวที่จะไปถึงที่นั่นก็คือ... สะพานชั่วคราวที่ทำขึ้นเองแบบง่ายๆ ไม่มีราวจับเลยสักนิด

ไม่รู้ทำไมวันนี้ถึงมีลมพายุแรงจนรู้สึกเหมือนว่าแค่ยืนเฉย ๆ ร่างกายก็จะถูกพัดปลิวไป ป-ป-ปลิวไปแล้วว~~~ ตกลงไปแล้วว~~~ ถึงจะรู้สึกหวาดกลัวขนาดนั้น แต่ถ้าเป็นเพื่อของอร่อยล่ะก็… ฉันก็ยังเดินหน้าต่อไป

ยิ่งไปกว่านั้น สามีของฉันคือเซย์ยังเลือกสะพานที่เหมือนเครื่องเล่นผาดโผน... สะพานที่มีทั้งขึ้นและลง... ทำไมกันนะ? สามีเดินต้วมเตี้ยมไปข้างหน้าเสียแล้ว อ๊าาาา~~~~ ฉันถูกทิ้งไว้ข้างหลังแล้ว~~~ ยังไงก็มีแต่ต้องเดินต่อไปเท่านั้น ฉันเลยเก็บ iPhone ใส่กระเป๋า แล้วเหยียบเท้าให้แน่นทีละก้าวๆ ค่อยๆ เดินไปข้างหน้า สมกับที่คิดไว้เลย คนที่ข้ามสะพานไม้ฝั่งที่ไม่ตรงนั้น มีแต่พวกเราเท่านั้น แต่พอไปถึงปลายทางกลับพบว่า...

ปลากำลังแหวกว่ายอย่างสบายอารมณ์อยู่ในบ่อเลี้ยงปลาเป็น เมนูก็มีให้เลือกเยอะแยะเลย... แท่น แท๊น แท้นนน~~~!

อันที่ตั้งใจมาเลย... ปลาซาร์ดีนคลุกกับมะพร้าว หัวหอม และสมุนไพร เกล็ดมะพร้าวกับปลาซาร์ดีนสดเข้ากันได้สุดยอดไปเลย! วิธีกินไม่ใช่กินแบบนี้เฉย ๆ นะ... (ของจริงนี่คุณภาพระดับเมนูเลย ไม่สิ ยิ่งกว่านั้นอีก!) แผ่นแป้งข้าวเจ้าทรงสี่เหลี่ยม ผักกาดหอม และสมุนไพรจะมาเป็นจานแยกกองพะเนินเลย ก็เลยวางปลาซาร์ดีนลงบนแผ่นแป้งข้าวเจ้าเป็นก้อน ๆ เยอะ ๆ ได้เลย

น่าจะมีเนื้อปลาซาร์ดีนแล่ชิ้นมากกว่า 20 ชิ้นเลยทีเดียว พร้อมทั้งหัวหอมสไลซ์ที่ไม่เผ็ดและสมุนไพรสับด้วย มีมะพร้าวขูดเป็นเกล็ดคลุกเคล้าอยู่ และยังมีถั่วลิสงสับอีกด้วย

ใส่ซอสหวานเผ็ดลงไปเล็กน้อยด้านบน แล้วห่อด้วยแผ่นแป้งข้าว หากรอสักครู่ (ประมาณ 2 นาที) จนกระทั่งนุ่มชุ่ม จะทำให้เข้ากันเป็นเนื้อเดียวกับแผ่นแป้งข้าวมากยิ่งขึ้น

สัมผัสชุ่มฉ่ำนุ่มนวลอันเป็นเอกลักษณ์ของปอเปี๊ยะสด อร่อยจนบอกไม่ถูกเลยล่ะ・・・ ฉันมาที่นี่ก็เพื่อสิ่งนี้แหละ เพื่อสิ่งนี้เลย มาแล้วคุ้มค่าจริงๆ! ปลาซาร์ดีนเยอะจนไม่น่าเชื่อเลย,,,, อร่อยจริงๆ!! การเอาปลาซาร์ดีนมาผสมกับหัวหอมนี่พอเข้าใจได้ในแบบสลัด・・・ แต่ตรงที่ปกติจะเอาไปเข้ากับบัลซามิกหรือน้ำส้มสายชูนั้น ที่ฟูก๊วก เขาเอามาเข้ากับมะพร้าวขูดแทน!! นี่ไม่ใช่การหมัก! คนที่คิดค้นสิ่งนี้ขึ้นมานี่อัจฉริยะสุดๆ ไปเลย~ แถมยังปริมาณเยอะจนสองคนกินไม่หมด ส่วนราคาน่ะ แค่ 200,000 ดอง = 1,000 เยนเท่านั้น! ถ้าอยู่ญี่ปุ่นคงราว 2,500 เยน? 3,000 เยน? ถ้าโตเกียวคงแพงกว่านั้นอีกมั้ง??? 【ขอแก้ไขตรงนี้】 ที่เขียนพร่ำเพ้อมาตลอดว่า ซาร์ดีน ซาร์ดีน ซาร์ดีน เอ่อ―――― ที่จริงแล้วปลานั่นมัน・・・ ไม่ใช่ปลาซาร์ดีน!! เขาว่ามันคือปลาเฮอริ่งต่างหาก Gỏi = คลุกเคล้า หรือ ห่อ cá trích = ปลาเฮอริ่ง ทั้งที่ฉันแยกรสชาติปลาเฮอริ่งกับปลาซาร์ดีนไม่ออกด้วยซ้ำ,,,, กลับมาพูดวางก้าม・・・ซะเชียว อายจริงๆ เลยล่ะค่ะ

นอกจากนี้เรายังได้ทานเม่นทะเลย่าง โดยบีบเกลือมะนาวใส่ลงไปนิดหน่อยด้วย ชิ้นละ 30,000 ดอง = 150 เยน ที่นี่ราวกับสวรรค์เลยนะ ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร แต่บอกเลยว่าเป็นที่หนึ่ง! อุตส่าห์ฝ่าลมพายุมาจนถึงที่นี่ได้ รสชาติเลยยิ่งน่าประทับใจ สำหรับฉันแล้ว… นี่เป็นอาหารที่ติดอันดับต้น ๆ ในชีวิตเลยทีเดียว ร้านอาหารกลางทะเลที่สุดยอดที่สุด ขอบคุณสำหรับมื้ออร่อยนะคะ เอาล่ะ การขับรถท่ามกลางลมแรงจนก้นเจ็บก็ยังคงดำเนินต่อไปอีกยาวไกล อันดับชีวิตการย้ายถิ่นฐาน