กินอะไรดีที่เว้: แบ่งตามมื้อ เพราะที่เว้แต่ละเมนูมีเวลาของมันเอง

คำถามนี้มักจะถูกตอบด้วยรายการอาหารสิบอย่าง แต่ที่เว้ การรู้ว่าจะกินอะไรนั้นยังไม่พอ — ต้องรู้ด้วยว่าจะกินตอนไหน เพราะร้านหลายแห่งขายแค่ช่วงเดียวของวันเท่านั้น พอของหมดก็เก็บร้านทันที

ตอบสั้นๆ ว่า ตอนเช้ากินบุ๋นโบหรือเกิ๊มเห้น ตอนบ่ายกินบั๋ญแบว บั๋ญนัม บั๋ญล็อก ตอนเย็นกินแช่ ถ้าไปตามจังหวะนี้จะได้กินของอร่อยที่สุด แต่ถ้าไปผิดจังหวะไปถึงก็จะเจอแต่ประตูปิด

เช้า

บุ๋นบ่อ — ที่เมืองเว้ ผู้คนเรียกสั้นๆ ว่า "บุ๋นบ่อ" ไม่มีใครเติมคำว่าเว้ต่อท้าย และมันก็แตกต่างค่อนข้างชัดเจนจากถ้วยบุ๋นบ่อเว้ที่คุณกินที่อื่น

ลักษณะทั่วไป: ชามในเว้อนั้นเล็กกว่า น้ำซุปมีรสเค็มมากกว่ารสหวาน กลิ่นตะไคร้และกุ้งแพสต์เด่นชัดขึ้น และส่วนพริกแกงมักจะแยกไว้เพื่อให้ลูกค้าใส่เองตามต้องการ ยิ่งไปทางใต้มากเท่าไหร่ ชามบุ๊นโบก็จะยิ่งใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ หวานขึ้นเรื่อยๆ และมีของใส่ในชามมากขึ้นเรื่อยๆ ไม่มีฝ่ายไหนผิดหรอก — แต่ถ้าคุณคุ้นเคยกับน้ำซุปที่หวานเข้มข้น น้ำซุปที่เว้อาจจะรู้สึกเผ็ดจัดไปหน่อยในตอนแรก

บุ๊นโบ่เป็นอาหารเช้า ร้านที่อร่อยมักจะขายตั้งแต่เช้าตรู่จนถึงประมาณเที่ยงแล้วก็ปิดพัก เรื่องที่ว่าทำไมบุ๋นบ่อในภาคกลางของเวียดนามถึงเผ็ดขนาดนั้น มีการเล่าไว้แยกต่างหากในบทความ บุ๋นบ่อที่ดานังเผ็ดกว่าที่คุณคิด — และนั่นคือความตั้งใจ

ข้าวเหน — อาหารที่น่าประหลาดใจที่สุดสำหรับแขกที่มาครั้งแรก เพราะมันเย็น

ไม่ใช่เย็นเพราะวางไว้นาน — เย็นคือสูตรที่ถูกต้อง ข้าวสวยพักให้เย็น หอยกะพงผัดแยกไว้ต่างหาก น้ำซุปหอยกะพงแยกใส่ถ้วยเล็กไว้ต่างหาก แล้วโรยหน้าด้วยของนับสิบอย่าง ได้แก่ หมูฝอย หนังหมูทอดกรอบ (ต๊อปมึ่อ) หนังหมูพอง ถั่วลิสงคั่ว หัวปลี ผักชี/สมุนไพร มะเฟือง และพริก ลูกค้าต้องคลุกเคล้าเอง ถ้าใครคิดว่าจะได้ชามร้อนๆ ก็อาจจะแปลกใจนิดหน่อย

มีอีกสองเรื่องที่ควรรู้ไว้ คือเผ็ดมากและเค็มมาก — ความเค็มมาจากกะปิ (รูออก) ส่วนความเผ็ดนั้นเป็นค่าเริ่มต้น ไม่ใช่ตัวเลือก และชามก็มีขนาดเล็ก คนจึงกินสองสามชามกันเป็นเรื่องปกติ ข้าวคอมเฮนจานหนึ่งมีอะไรบ้างในนั้น มีรายละเอียดเต็มไปในบทความนี้ ข้าวคอมเฮนที่เย็นแล้วจานหนึ่งมีของมากกว่าสิบอย่างอยู่ในนั้น.

ในตระกูลเดียวกับเหี๊ยนยังมีเหี๊ยนตรอน (ไม่มีข้าว กินคู่กับแผ่นแป้งเวียดนาม) และบุ๋นเหี๊ยน (ก๋วยเตี๋ยวหอยเหี๊ยน) อีกด้วย ใครที่รู้สึกว่าข้าวเย็นเข้าถึงยาก ลองเหี๊ยนตรอนก่อนได้เลย — เข้าถึงง่ายกว่า

ตอนกลางวัน

ตอนเที่ยงเป็นช่วงที่กินง่ายที่สุด เพราะร้านไหนๆ ก็เปิดหมด นี่คือช่วงเวลาที่เหมาะสมในการลองชิม "เกิม อาม ฟู่" (ข้าวยมโลก) — จานข้าวขาวที่มีเนื้อย่าง ไข่ หมูยอ กุ้ง ผัก และเครื่องเคียงอื่น ๆ จัดวางแยกเป็นส่วน ๆ รอบจาน แล้วจึงคลุกเคล้าเข้าด้วยกันก่อนรับประทาน ชื่อฟังดูน่าขนลุก แต่ตัวอาหารนั้นอ่อนโยนไม่มีอะไรน่ากลัว และเป็นอาหารเฉพาะของเว้เท่านั้น ไม่ค่อยพบเห็นในที่อื่น

นอกจากนี้ยังมีบั๋ญกั๋ญ (บะหมี่ซุปข้น) สลัดมะเดื่อ และข้าวราคาประหยัด — เว้มีร้านข้าวเล็กๆ อยู่มากมาย ให้เลือกกับข้าวจากถาด เหมาะสำหรับคนที่เดินทางคนเดียว

บ่าย

นี่คือช่วงเวลาของขนมเว้: บั๊ญแบว (แต่ละจานเล็ก จานละหนึ่งชิ้น), บั๊ญนัม (บาง ห่อด้วยใบไม้), บั๊ญหลก (แป้งใส มองเห็นกุ้งข้างใน), บั๊ญรามอิ๊ต (ครึ่งกรอบ ครึ่งเหนียวนุ่ม). ร้านขนมส่วนใหญ่เปิดขายตอนบ่าย ไม่ขายตอนเช้า

วิธีกิน: สั่งหลายๆ อย่างพร้อมกันทีเดียว ไม่ใช่สั่งแค่จานเดียว แต่ละอย่างมีแค่หนึ่งสองคำ ถ้าสั่งน้อยไปกินเสร็จแล้วก็ยังหิวอยู่ดี แล้วทุกอย่างก็ขึ้นอยู่กับถ้วยน้ำจิ้ม — ถ้าน้ำจิ้มไม่อร่อย ทั้งสำรับก็พลอยแย่ไปด้วย

ทำไมคนภาคกลางเวียดนามถึงทำขนมเค้กเล็กๆ แบบนั้น มีบทความอธิบายอย่างละเอียดอยู่ที่ ทำไมคนภาคกลางเวียดนามถึงทำขนมเค้กเล็ก.

ตอนเย็น

ยามเย็นที่เว้คือเช่ (ของหวานเวียดนาม) ไม่ใช่แค่ชนิดเดียว — รถเข็นเช่ที่แท้จริงมีหม้อตั้งยี่สิบสามสิบใบ แต่ละหม้อเป็นคนละชนิดกัน และผู้คนสั่งด้วยการชี้นิ้วไปที่หม้อที่ตนต้องการ

อาหารที่แปลกที่สุดและมีชื่อเสียงที่สุดคือ เจ๊บ๊อดหลอดหมูแดง (เจแป้งเปียกไส้หมูแดง): เม็ดแป้งใส ข้างในเป็นชิ้นหมูแดงย่าง ราดด้วยน้ำเชื่อมขิง หวานปนเค็มอยู่ในเม็ดเดียวกัน ใครที่ชอบก็ชอบทันที ใครที่ไม่ชอบก็ไม่มีวันสั่งครั้งที่สอง — แต่มาถึงเว้นลี้แล้ว ก็ควรลองจิมสักอันเพื่อดูซิ

เฉ่ที่นี่ขายตอนกลางคืน ร้านหลายแห่งอยู่ในตรอกเล็กๆ และราคาถูกมากจนสั่งสี่ห้าอย่างก็ยังเบาๆ มีบทความแยกต่างหากเกี่ยวกับ เจ้ (chè) — ของหวานที่ชาวดานังกินกันตลอดทั้งปี

มีสิ่งหนึ่งที่ควรพูดให้ตรง

อาหารเว้เค็มและเผ็ดกว่าดานังหรือฮอยอันอย่างเห็นได้ชัด นี่ไม่ใช่เพราะร้านอาหารปรุงรสจัดเกินไป — แต่เป็นรสชาติเฉพาะตัวของทั้งภูมิภาค ที่ผูกพันกับการใช้กะปิ (รวก) และน้ำปลาในปริมาณมาก ใครที่ทานเผ็ดไม่ได้ กรุณาแจ้งตั้งแต่ตอนสั่งเลย อย่ารอจนอาหารมาแล้วค่อยคีบพริกออก เพราะพริกมักจะถูกใส่ลงในน้ำซุปตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

ของฝากกลับบ้านมีขนมงา (แม่ซึง), กุ้งเปรี้ยว (โต่มชัว) และหมูหยอง (รวก) ขนมงาพกพาง่ายที่สุด ส่วนกุ้งเปรี้ยวและหมูหยองเป็นของเหลว ต้องโหลดใต้เครื่องและห่อให้แน่นหนามาก ๆ

และถ้าทริปของคุณยังมีที่ว่างสำหรับสิ่งอื่นนอกเหนือจากการกิน ก็มีบทความแยกต่างหากเกี่ยวกับการเลือกสุสานกษัตริย์ที่เว้ที่เพิ่งลงเมื่อวานนี้ค่ะ

รูปภาพ: Chainwit. (CC BY 4.0); Phương Huy, Christophe95 (CC BY-SA 4.0); Lucas Jans, Thang Nguyen (CC BY-SA 2.0) — Wikimedia Commons