กินอะไรดีที่เว้: แบ่งตามช่วงเวลา เพราะที่เว้แต่ละเมนูมีเวลาของมันเอง

คำถามนี้มักถูกตอบด้วยรายการอาหารสิบอย่าง แต่ที่เว้ รู้ว่าจะกินอะไรยังไม่พอ — ต้องรู้ด้วยว่าจะกินตอนไหน เพราะร้านหลายแห่งขายแค่ช่วงเดียวของวัน พอหมดก็เก็บร้านเลย

ตอบสั้นๆ: ตอนเช้ากินบุ๊นบ่อเว้หรือเกิ๊มแฮ่น ตอนบ่ายกินบั๊ญแบว บั๊ญนัม บั๊ญล็อก ตอนเย็นกินเฉ่ ถ้าไปตามจังหวะนี้จะได้กินของอร่อยที่สุด แต่ถ้าไปผิดเวลาไปถึงก็จะเจอแต่ประตูปิด

ตอนเช้า

Bún bò — ở Huế người ta gọi gọn là "bún bò", không ai thêm chữ Huế phía sau. Và nó khác khá rõ so với tô bún bò Huế bạn ăn ở nơi khác.

แนวโน้มทั่วไป: ชามที่เว้เล็กกว่า น้ำซุปออกเค็มมากกว่าหวาน กลิ่นตะไคร้และกะปิเวียดนาม (รวก) ชัดเจนกว่า และส่วนน้ำมันพริกสีมักจะแยกไว้ต่างหากให้ลูกค้าเติมเอง ยิ่งไปทางใต้มากเท่าไหร่ ชามบุ๋นโบก็ยิ่งใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งหวานขึ้นเรื่อยๆ และยิ่งมีของในชามมากขึ้นเรื่อยๆ ไม่มีฝ่ายไหนผิดหรอกครับ/ค่ะ — แต่ถ้าคุณคุ้นเคยกับรสหวานเข้มข้น พอมาเจอก๋วยเตี๋ยวแบบเว้ (Huế) ช่วงแรกอาจรู้สึกว่ารสจัดไปสักหน่อย

บุ๋นบ่อเป็นอาหารเช้า ร้านที่อร่อยมักจะขายตั้งแต่เช้าตรู่จนถึงประมาณเที่ยงแล้วก็ปิดพัก เรื่องที่ว่าทำไมบุ๋นบ่อในภาคกลางของเวียดนามถึงเผ็ดขนาดนั้น มีการพูดถึงไว้โดยเฉพาะในบทความ บุ๋นบ่อที่ดานังเผ็ดกว่าที่คุณคิด — และนั่นคือความตั้งใจ

เกิ๊ฒเหิ่น (ข้าวหอยลาย) — เมนูที่สร้างความประหลาดใจให้แขกที่มาครั้งแรกมากที่สุด เพราะเสิร์ฟแบบเย็น

ไม่ใช่เย็นเพราะวางทิ้งไว้นาน — เย็นคือสูตรที่ถูกต้องต่างหาก ข้าวสวยผึ่งให้เย็น หอยเห็นผัดแยกไว้ต่างหาก น้ำหอยเห็นก็แยกใส่ถ้วยเล็กไว้ต่างหาก แล้วโรยหน้าด้วยของนับสิบอย่าง ได้แก่ กุ้งฝอยคั่วป่น หนังหมูทอดกรอบ หนังหมูพอง ถั่วลิสงคั่ว หัวปลี ผักชีใบผักหอม มะเฟือง และพริก ลูกค้าต้องผสมเอง ใครที่คิดว่าจะได้ชามร้อนๆ ที่ยังมีควันฉุยอาจจะรู้สึกช็อกนิดหน่อย

มีอีกสองเรื่องที่ควรรู้: เผ็ดมากและเค็มมาก — ความเค็มมาจากกะปิรวก ส่วนความเผ็ดนั้นเป็นค่าเริ่มต้น ไม่ใช่ตัวเลือก และชามก็เล็ก คนเลยกินกันสองสามชามเป็นเรื่องปกติ ในถ้วยข้าวก๋อมเฮน (ข้าวหอยลาย) มีอะไรอยู่ข้างในกันแน่? เรื่องนี้ได้ถูกวิเคราะห์อย่างละเอียดไว้ในบทความ ถ้วยข้าวเย็นที่มีของมากกว่าสิบอย่างอยู่ข้างใน

ในตระกูลหอยเฮ็นเดียวกันนี้ยังมีหอยเฮ็นคลุก (ไม่มีข้าว กินกับแผ่นแป้งข้าว) และบุ๋นหอยเฮ็นด้วย ใครที่รู้สึกว่าข้าวเย็นเข้าถึงยาก ลองหอยเฮ็นคลุกก่อนได้เลย — เข้าถึงง่ายกว่า

ตอนกลางวัน

เที่ยงเป็นช่วงเวลาที่กินง่ายที่สุด เพราะร้านไหนๆ ก็เปิดหมด นี่คือช่วงเวลาที่เหมาะสำหรับการลองชิม 'ก๋วยเตี๋ยวข้าวยมโลก' (คอม อาม ฟู) — จานข้าวขาวที่มีเนื้อย่าง ไข่ หมูยอเวียดนาม กุ้ง ผัก และส่วนผสมอื่น ๆ จัดวางแยกเป็นส่วน ๆ รอบจาน แล้วจึงคลุกเคล้ารวมกัน ชื่อฟังดูน่าขนลุก แต่ตัวอาหารจริงๆ แล้วไม่มีอันตรายอะไร และเป็นเมนูเฉพาะของเมืองเว้ ไม่ใช่สิ่งที่พบเห็นได้ทั่วไปในที่อื่น

นอกจากนี้ยังมีบั๊ญกั๊ญ (ก๋วยเตี๋ยวบั๊ญกั๊ญ) หว่าจ่อน (ยำมะเดื่อ) และข้าวแบบชาวบ้านทั่วไป — เว้มีร้านข้าวเล็กๆ มากมาย ให้เลือกกับข้าวจากถาด เหมาะสำหรับคนที่เดินทางคนเดียว

ช่วงบ่าย

นี่คือเวลาของขนมเว้: บั๊ญแบ่ว (ใส่จานเล็กทีละจาน จานละหนึ่งชิ้น) บั๊ญนัม (แผ่นบาง ห่อด้วยใบไม้) บั๊ญล็อก (แป้งใส มองเห็นกุ้งอยู่ข้างใน) บั๊ญรามอิต (ครึ่งกรอบ ครึ่งเหนียวนุ่ม) ร้านขนมส่วนใหญ่เปิดขายตอนบ่าย ไม่ขายตอนเช้า

วิธีกิน: สั่งหลายๆ อย่างพร้อมกันในคราวเดียว ไม่ใช่สั่งแค่จานเดียว แต่ละอย่างมีแค่หนึ่งสองคำเท่านั้น ถ้าสั่งน้อยไปกินเสร็จแล้วก็ยังหิวอยู่ดี และทุกอย่างขึ้นอยู่กับถ้วยน้ำจิ้ม — ถ้าน้ำจิ้มไม่อร่อย ทั้งสำรับก็พังไปด้วย

เหตุผลที่ชาวเวียดนามภาคกลางทำขนมชิ้นเล็กจิ๋วเช่นนี้ ได้เขียนแยกไว้ที่ ทำไมชาวเวียดนามภาคกลางถึงทำขนมเล็กแบบนี้

ตอนเย็น

ค่ำคืนที่เว้คือเช (chè) ไม่ใช่แค่ชนิดเดียว — รถเข็นเชแท้ๆ ที่มีหม้อยี่สิบสามสิบใบ แต่ละหม้อเป็นคนละชนิด และคนสั่งกันด้วยการชี้นิ้วไปที่หม้อที่ตัวเองต้องการ

เมนูที่แปลกที่สุดและมีชื่อเสียงที่สุดคือเชแป้งมันใสไส้หมูแดง: ลูกแป้งใสข้างในมีเนื้อหมูแดงชิ้นหนึ่ง ราดด้วยน้ำเชื่อมขิง ทั้งหวานทั้งเค็มอยู่ในลูกเดียวกัน ถ้าถูกปากก็จะชอบทันที ถ้าไม่ถูกปากก็จะไม่สั่งซ้ำอีกเลย — แต่ถ้ามาถึงเว้แล้วก็ควรลองชิมสักชิ้นดูสักครั้ง

เฉ่ที่นี่ขายตอนกลางคืน หลายร้านอยู่ในซอยเล็กๆ และราคาถูกมากจนสั่งสี่ห้าอย่างก็ยังไม่หนักกระเป๋า มีบทความแยกต่างหากเกี่ยวกับ เจ้อ — ของหวานที่ชาวดานังกินกันตลอดทั้งปี

มีสิ่งหนึ่งที่ควรพูดตรงๆ

อาหารเว้มีรสเค็มและเผ็ดกว่าดานังหรือฮอยอันอย่างชัดเจน นี่ไม่ใช่เพราะร้านอาหารปรุงรสแรงเกินไป — แต่เป็นรสนิยมของคนทั้งภูมิภาค ที่เกี่ยวข้องกับการใช้กะปิกุ้ง (รวก) และน้ำปลาในปริมาณมาก ใครที่ทานเผ็ดไม่ได้ กรุณาแจ้งตั้งแต่ตอนสั่งเลย อย่ารอจนอาหารมาแล้วค่อยคีบพริกออก เพราะพริกมักจะถูกใส่ลงในน้ำซุปตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

แบบที่ซื้อกลับบ้านได้มีถั่วงาแท่ง กุ้งเปรี้ยว และหมูฝอย ถั่วงาแท่งพกพาง่ายที่สุด ส่วนกุ้งเปรี้ยวกับหมูฝอยเป็นของเหลว ต้องโหลดใต้เครื่องและห่อให้แน่นมากๆ นะคะ

แต่ถ้าทริปของคุณยังมีที่ว่างสำหรับอย่างอื่นนอกเหนือจากการกิน เรื่องจะเลือกสุสานไหนดีที่เว้ ก็มีบทความแยกโพสต์ไว้เมื่อวานนี้

ภาพ: Chainwit. (CC BY 4.0); Phương Huy, Christophe95 (CC BY-SA 4.0); Lucas Jans, Thang Nguyen (CC BY-SA 2.0) — วิกิมีเดียคอมมอนส์