พี่ชาย, พี่สาว, ป้า, ลุง, หรือน้อง? แผนภูมิการตัดสินใจสำหรับคนต่างชาติ

ภาษาเวียดนามไม่มีคำว่า "คุณ" ที่เป็นกลางทางความหมาย ทุกครั้งที่คุณอ้าปากพูดกับใครสักคน คุณจำเป็นต้องตัดสินใจว่าคนคนนั้นมีอายุมากกว่าหรือน้อยกว่าคุณกี่ปี นี่คือสิ่งที่ทำให้ผู้เรียนภาษาเวียดนามต้องหวั่นใจจนเหงื่อตกมากที่สุด

ข่าวดี: ที่ร้านอาหาร คุณต้องการแค่สี่คำเท่านั้น

แผนภาพที่ปรับให้เรียบง่าย:

• หญิง ดูเหมือนว่าอายุน้อยกว่าคุณหรือมีอายุใกล้เคียงกับคุณ → "chị" • ชาย ดูเหมือนว่าอายุน้อยกว่าคุณหรือมีอายุใกล้เคียงกับคุณ → "anh" • หญิง ดูเหมือนว่ามีอายุใกล้เคียงกับแม่ของคุณหรือมีอายุมากกว่า → "cô" • ชาย ดูเหมือนว่ามีอายุใกล้เคียงกับบิดาของคุณหรือมีอายุมากกว่า → "chú

กฎทองคำ: การทายอายุให้สูงกว่าอายุจริงนั้นปลอดภัยกว่าการทายให้ต่ำกว่า

เรียกผู้หญิงอายุ 30 ปี ว่า 'พี่' นั้นเป็นเรื่องปกติอย่างยิ่ง เรียกผู้หญิงอายุ 50 ปี ว่า 'พี่' นั้น… จริงๆ ก็ไม่เป็นไร บางครั้งเธอยังอาจดีใจด้วยซ้ำ แต่เรียกผู้หญิงอายุ 50 ปี ว่า 'น้อง' นั้นค่อนข้างแปลกไป

คุณเรียกตัวเองว่าอะไร? ที่ง่ายที่สุดคือ "ฉัน"। มันค่อนข้างเป็นทางการและค่อนข้างห่างไกล แต่มันถูกต้องเสมอและไม่เคยทำให้เกิดความเข้าใจผิด เมื่อสนิทกว่านี้ให้เปลี่ยนเป็น "em" (ถ้าคุณอายุน้อยกว่า) หรือ "anh/chị" (ถ้าอายุมากกว่า)

สิ่งที่คุณไม่ต้องกังวล: การเรียกผิดระดับคำนำหน้าไม่ใช่เรื่องใหญ่ คนเวียดนามเข้าใจดีว่าระบบนี้ยาก และพวกเขารู้สึกซาบซึ้งอยู่แล้วที่คุณพยายามใช้มัน ปฏิกิริยาที่พบบ่อยที่สุดเมื่อคุณเรียกผิดก็คือ... เสียงหัวเราะพักหนึ่ง แล้วพวกเขาก็จะแก้ไขให้คุณเอง

แต่ถ้าคุณพูดถูกต้องตั้งแต่ตอนแรก? เตรียมใจให้พร้อมที่จะถูกถามว่า 'คุณอยู่เวียดนามนานแล้วเหรอ?' — ด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างประทับใจ