ดานัง - บ่ายหลังเลิกงาน

ออกจากที่ทำงาน แล้วเข้าร่วมกับขบวนรถที่กำลังค่อยๆ เคลื่อนผ่านสะพานมังกร พระอาทิตย์เพิ่งลับขอบฟ้า แสงไฟในเมืองก็เริ่มสว่างขึ้น ทุกวันก็ถนนสายเดิม ยังคงเป็นตึกเดิมๆ สี่แยกเดิมๆ สายรถที่ต่อแถวกันกลับบ้านเหมือนเดิม คุ้นเคยจนบางทีแทบไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำ แต่วันนี้ ในช่วงเวลาที่เมืองกำลังเปลี่ยนจากบ่ายสู่ค่ำ กลับรู้สึกว่าดานังนั้นอ่อนโยนอย่างแปลกประหลาด บางทีหลังจากวันที่ยาวนาน คนเราก็ไม่ได้ต้องการอะไรที่ยิ่งใหญ่มากมาย แค่เส้นทางที่คุ้นเคย เพลงที่ตัวเองชอบ มองเมืองที่ค่อยๆ เคลื่อนผ่านไปอย่างช้าๆ… และรู้ว่าเดดไลน์เหล่านั้น การประชุมเหล่านั้น โค้ดที่เขียนยังไม่จบเหล่านั้น… ก็ปล่อยไว้พรุ่งนี้ก็ได้ ตอนนี้เหลืออีกแค่ช่วงทางเดียว แล้วก็กลับบ้าน ดานัง — บ่ายวันหนึ่งหลังเลิกงาน