กอล์ฟที่ดานัง: สนาม 18 หลุมสี่แห่ง สี่รูปแบบความท้าทายที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

ในรัศมีประมาณ 40 กิโลเมตรรอบดานัง มีสนามกอล์ฟ 18 หลุมที่ได้มาตรฐานการแข่งขันถึงสี่แห่ง ซึ่งออกแบบโดยนักออกแบบชื่อดังสี่ท่านที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง คนที่มาที่นี่เป็นครั้งแรกมักจะคิดไปเองว่า "สนามกอล์ฟริมทะเลภาคกลางเวียดนามที่ไหนก็เหมือนกันหมด" — แต่ทั้งสี่สนามนี้แตกต่างกันมากจนถ้าคุณเลือกผิด คุณอาจต้องเสียเวลาทั้งวันไปกับการเล่นกอล์ฟสไตล์ที่คุณไม่ชอบเลยก็ได้

บทความนี้ไม่ได้จัดอันดับว่าสนามไหนดีกว่าสนามไหน แต่ตอบคำถามอื่นที่เป็นประโยชน์มากกว่า นั่นคือ ถ้าทริปของคุณมีเวลาพอสำหรับแค่หนึ่งหรือสองรอบเท่านั้น คุณควรเลือกสนามไหนดี?

มองเร็ว ๆ ที่สี่สนาม

• บานาฮิลส์ — สนามกอล์ฟบนภูเขาในหุบเขา พาร์ 72 ระยะ 7,857 หลา จากทีหลังสุด• มอนต์โกเมอรี ลิงค์ส — สนามลิงค์แบบผสมริมทะเล พาร์ 72 ระยะ 7,091 หลา• ฮอยอานา ชอร์ส — สนามลิงค์ริมทะเลแท้ ๆ พาร์ 71 ระยะ 7,004 หลา• วินเพิร์ล นามฮอยอัน — สนามลิงค์บนเนินทราย พาร์ 72 ระยะ 7,038 หลา

มีตัวเลขที่น่าสนใจสองอย่างปรากฏให้เห็นตั้งแต่ตารางนี้แล้ว อย่างแรกคือ บานาห่างยาวกว่าสนามอีกสามแห่งที่เหลือเกือบ 800 หลา — ความต่างนั้นเกือบเท่ากับหลุมพาร์ 5 ทั้งหลุมเลยทีเดียว อย่างที่สองคือ ฮอยอานาเป็นสนามพาร์ 71 แห่งเดียวในกลุ่มนี้ หมายความว่าโครงสร้างหลุมของมันแตกต่างออกไปตั้งแต่บนกระดาษแล้ว

1. บาน่าฮิลส์ — สนามเดียวที่ไม่มีวิวทะเล

สามในสี่สนามตั้งอยู่ริมทะเล ส่วนบานาตั้งอยู่ในหุบเขาที่เชิงเทือกเขา และเพียงแค่นั้นก็เปลี่ยนเกมไปทั้งหมด: ไม่มีลมทะเลพัดปะทะด้านข้าง อากาศเย็นกว่าอย่างเห็นได้ชัด แต่แลกมาด้วยระดับความสูงที่เปลี่ยนแปลงตลอดเวลาใต้ฝ่าเท้าของคุณ

นี่คือสนามกอล์ฟแห่งแรกของโลกที่ออกแบบโดยลุค โดนัลด์ — อดีตนักกอล์ฟอันดับ 1 ของโลก โครงสร้างสนามถูกแบ่งออกเป็นสองส่วนอย่างชัดเจน ไนน์โฮลคดเคี้ยวไปตามหุบเขา แฟร์เวย์ค่อนข้างกว้าง สไตล์พาร์คแลนด์คลาสสิก มีลำธารธรรมชาติไหลผ่าน เก้าหลุมหลังไต่ขึ้นไปตามเนินเขาอย่างต่อเนื่อง แฟร์เวย์แคบลง ความสูงต่างกันมาก และเพียงพลาดช็อตเดียวก็ต้องจ่ายราคาแพง

หลุมที่น่าจดจำที่สุด:

• โฮล 5 (พาร์ 5, 708 หลา) — หนึ่งในโฮลพาร์ 5 ที่ยาวที่สุดในเวียดนาม ต้องตีแครี่ข้ามน้ำไปก่อน แล้วยังต้องตีเหล็กยาวให้แม่นยำอีกสองครั้งถึงจะขึ้นกรีนได้• หลุม 12 (พาร์ 3) — ตีลงเขาทั้งหลุม ความสูงต่างจากทีถึงกรีนมากถึง 50 เมตร ประสบการณ์ทั่วไปที่นี่คือให้ลดระยะไม้กอล์ฟลงสองหมายเลขเมื่อเทียบกับระยะจริง ไม่เช่นนั้นลูกจะบินเลยไปไกลเกินไป• หลุมที่ 16 (พาร์ 3) — กรีนเกาะ ล้อมรอบด้วยน้ำทั้งหมด ตีจากที (tee) ที่อยู่สูงลงมา หลุมนี้ไม่ยากเพราะระยะทาง มันยากเพราะจิตใจ

บานาก็เป็นสนามเดียวในดานังที่สามารถเล่นได้ครบทั้ง 18 หลุมในเวลากลางคืน — ระบบไฟสปอตไลท์แรงสูงครอบคลุมทั่วทั้งสนาม ในภาพข้างต้น เสาไฟเรียวเล็กที่ตั้งเรียงตามแนวขอบต้นไม้นั่นแหละคือระบบไฟนี้

เหมาะกับใคร: คนที่ชอบภูมิประเทศที่หลากหลาย ชอบที่แต่ละโฮลมีสไตล์ไม่ซ้ำกัน และไม่กลัวที่จะปีนขึ้นเนิน แต่จำไว้ว่าต้องเลือกชุด tee ให้ถูกต้อง — 7,857 หลา คือระยะสำหรับนักกอล์ฟที่มีแฮนดิแคปต่ำ ในขณะที่สนามมีชุด tee ที่สั้นกว่าหลายชุดสำหรับผู้เล่นทั่วไป และพกรองเท้าที่เกาะพื้นดีมาด้วย เพราะทางลาดชันที่นี่ชันจริง ๆ

→ ดูรายละเอียดสนามบานาฮิลส์กอล์ฟคลับ

2. มอนต์โกเมอรี ลิงก์ส — ต้องอ่านทิศทางลมจากยอดต้นสนทะเล

สนามแห่งนี้ใช้ชื่อและลายมือการออกแบบของโคลิน มอนต์โกเมอรี — ตำนานนักกอล์ฟชาวสก็อตที่ครองอันดับหนึ่งใน Order of Merit ของยุโรปถึงแปดครั้ง สถาปนิกผู้ดำเนินการคือ Brit Stenson ที่มีปรัชญาของการแทรกแซงให้น้อยที่สุดในฐานทรายที่มีอยู่ ผลลัพธ์ที่ได้คือสนาม "ลิงก์ลูกผสม": มีจิตวิญญาณแบบสก็อตแลนด์ แต่มีต้นไม้มากขึ้นและนุ่มนวลกว่าลิงก์ของจริง

สิ่งที่กำหนดคะแนนที่นี่ไม่ใช่ความยาว แต่เป็นลมและทิศทางของหญ้า

แนวต้นสนทะเลที่ปลูกเรียงยาวไปตามลานบ้านนั้น ทั้งช่วยบังลมและยังทำหน้าที่เหมือนนาฬิกาวัดทิศทางลมไปในตัว ลมทะเลที่นี่มักเปลี่ยนทิศทางไปตามความสูง ดังนั้นการมองดูยอดหญ้าใต้เท้าจึงเป็นการมองผิด — ต้องเงยหน้ามองยอดต้นสนทะเลข้างบนจึงจะรู้ว่าลมเบื้องบนกำลังพัดไปทางไหน บนกรีน หญ้า Paspalum มีทิศทางหญ้าที่ชัดเจนมาก: ด้วยการปัตต์เดียวกัน บอลที่กลิ้งตามทิศทางหญ้าและกลิ้งทวนทิศทางหญ้ามีความแตกต่างที่มองเห็นได้ชัดเจนด้วยตาเปล่า

หลุมที่ 12 (พาร์ 5, 527 หลา) คือหลุมซิกเนเจอร์ของสนามแห่งนี้ แฟร์เวย์ลาดขึ้นเล็กน้อยทอดตรงไปยังคลับเฮาส์ โดยมีบังเกอร์มากกว่าสิบกว่าหลุมกระจายอยู่ทั้งสองข้างในตำแหน่งที่ซับซ้อนอันตรายมาก หลุมนี้ล่อใจให้ผู้เล่นพยายามขึ้นกรีนด้วยสองสโตรก แต่ส่วนใหญ่ควรเลย์อัพไปยังช่องว่างระหว่างกลุ่มบังเกอร์ก่อน แล้วค่อยขึ้นกรีนด้วยช็อตที่สามอย่างปลอดภัย

และยังมีรายละเอียดหนึ่งที่ไม่มีสนามไหนในย่านนี้มี นั่นคือ ข้างทีออฟหลุม 6 ยังมีบังเกอร์คอนกรีตสมัยสงครามตั้งอยู่ตรงที่เดิม ไม่มีใครย้ายมันไปไหน

เหมาะกับใคร: คนที่อยากลองสัมผัสบรรยากาศแบบลิงก์กอล์ฟ แต่ยังไม่อยากเจอความโหดของลิงก์แท้ๆ และยังเป็นตัวเลือกที่สะดวกที่สุดด้วย หากคุณพักอยู่ใจกลางเมืองดานัง เพราะสนามตั้งอยู่บนเส้นทางเลียบชายฝั่งที่มุ่งหน้าไปฮอยอันพอดี

→ ดูรายละเอียด Montgomerie Links Vietnam

3. โฮยอานา ชอร์ส — ลิงก์สนามกอล์ฟของจริง และลูกบอลต้องกลิ้งไปได้

ถ้าสามสนามนั้นเป็น "กอล์ฟริมทะเล" โฮยอานาก็คือลิงก์สของแท้: เนินทรายตามธรรมชาติ หญ้าหยาบขึ้นเป็นกระจุก ลมพัดตรงมาจากทะเล และแทบไม่มีอะไรกำบังเลย นี่คือการออกแบบของโรเบิร์ต เทรนต์ โจนส์ จูเนียร์ แรกในเวียดนาม — ผู้ออกแบบ Chambers Bay ซึ่งเป็นสถานที่จัดการ US Open 2015

และนี่คือความแตกต่างทางเทคนิคที่สำคัญที่สุดในสนามทั้งสี่แห่ง: พื้นหญ้า สนามอีกสามแห่งใช้หญ้าพาสพาลัม ส่วนโฮยอานาใช้หญ้าซีออน ซอยเซีย บนแฟร์เวย์ และหญ้าทิฟอีเกิล เบอร์มิวดา บนกรีน — พื้นผิวที่แน่นกว่า มีลายหญ้าน้อยกว่า และลูกกลิ้งได้ไกลกว่า

ฟังดูเป็นเรื่องเทคนิค แต่ผลลัพธ์นั้นจริงมาก: ที่ Hoiana การตีลูกให้ลอยสูงคือการสร้างความยากให้ตัวเอง ลมทะเลจะกลืนลูกที่บินสูงไปจนหมด วิธีเล่นที่ถูกต้องคือตีให้ลูกวิ่งต่ำ — punch shot, bump-and-run — ให้ลูกกลิ้งเข้ากรีนแทนที่จะลอยเข้าไป นั่นก็คือการเล่นกอล์ฟแบบสกอตแลนด์แบบดั้งเดิม และมีสนามกอล์ฟในเวียดนามที่ช่วยให้คุณเล่นแบบนั้นได้น้อยมาก

หลุมทั้งสามหลุมสุดท้ายอยู่ติดกับขอบน้ำและเป็นส่วนที่น่าจำที่สุดของรอบเล่น:

• หลุม 16 (พาร์ 4) — ทอดยาวไปตามแนวทรายขาวที่ติดริมแม่น้ำ การเล่นอย่างปลอดภัยประมาณ 390 หลา; ถ้าคุณกล้าหาญ คุณสามารถพยายามโจมตีกรีนตรงจากที• หลุม 17 (พาร์ 3) — มองตรงไปยังกู ลาว จาม สนามออกแบบจุดทีออฟไว้สองจุดที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง เพื่อใช้ตามทิศทางลมของวันนั้น ๆ• หลุม 18 (พาร์ 5, 593 หลา) — หลุมที่ยาวที่สุดในสนาม และยังต้องตีสวนทิศทางลมหลักอีกด้วย กรีนมีบังเกอร์ที่ผู้คนเรียกว่า "ปากสิงโต

เดือนมีนาคม 2025 โฮยอานาเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขัน Women's Amateur Asia-Pacific — นับเป็นครั้งแรกที่การแข่งขันนี้จัดขึ้นในเวียดนาม พูดถึงเรื่องนี้เพื่อให้เห็นว่าสนามแห่งนี้ได้มาตรฐานการแข่งขันระดับนานาชาติจริงๆ ไม่ใช่แค่สวยสำหรับถ่ายรูปเท่านั้น

เหมาะกับใคร: นักกอล์ฟที่เล่นได้มั่นคงแล้ว อยากได้วันที่มีเรื่องราวจริงๆ ไว้เล่าให้ฟัง มือใหม่ยังสามารถตีจากทีสั้นได้ แต่ควรเตรียมใจไว้ว่าลมจะทำให้คุณเสียลูกบอลมากกว่าปกติ นี่ยังเป็นสนามที่ไกลจากใจกลางดานังที่สุดในสี่สนาม — แต่ถ้าอยู่ที่ฮอยอัน กลับตรงกันข้าม คือใกล้กว่ามากทีเดียว

→ ดูรายละเอียดสนาม Hoiana Shores Golf Club

4. วินเพิร์ล นามฮอยอัน — สบายกระเป๋าที่สุด และมีบังเกอร์ที่ใหญ่ที่สุดในเวียดนาม

สนามที่ออกแบบโดย IMG Worldwide เปิดในปี 2018 ตั้งอยู่บนแถบทรายขาวด้านใต้เมืองฮอยอัน นอกจากนี้ยังเป็นสนาม links ริมทะเล แต่นุ่มนวลกว่า Hoiana มาก: fairway กว้าง ความสูงที่เบาบางขึ้นลง — ประมาณสี่ถึงสิบเอ็ดเมตรระหว่างทรายเนิน — และป่าไม้ลูกสน ที่กีดขวางลมบ้าง

จุดเด่นที่เป็นเอกลักษณ์ของสนามนี้คือบังเกอร์เวสต์ขนาดมหึมาที่ทอดยาวไปตามแฟร์เวย์ โดยเฉพาะที่หลุม 1 มีบังเกอร์ที่ถือว่าใหญ่ที่สุดในเวียดนาม และที่นี่ก็เป็นจุดที่เกือบทุกคนที่มาถึงจะหยุดถ่ายรูปสักหนึ่งภาพก่อนที่จะตีลูกออกไป

หลุมที่น่าหวาดหวั่นที่สุดคือหลุม 10 (พาร์ 4 ระยะ 459 หลา) ในตอนเช้ามันก็ดูธรรมดา แต่ในตอนบ่าย เมื่อลมทะเลเปลี่ยนทิศกลับ มันจะกลายเป็นหลุมที่ยากที่สุดในสนาม ถ้าคุณจองเวลาช่วงบ่าย ก็แค่เล็งไปที่ขอบซ้ายของแฟร์เวย์และยอมรับการตีเพิ่มอีกหนึ่งแต้ม ดีกว่าตกลงไปในทรายนุ่ม

เหมาะกับใคร: มือใหม่หัดเล่น; กลุ่มที่มีทั้งคนตีแรงและคนตีเบาๆ ปนกัน; หรือครอบครัวที่มาด้วยกัน เพราะทั้งย่านนี้มีทั้งรีสอร์ท ชายหาดส่วนตัว และสวนสนุกอยู่ติดกันเลย แฟร์เวย์ที่นี่กว้าง ทำให้การเล่นกอล์ฟรอบนี้ผ่อนคลายกว่าสนามอีกสามแห่งอย่างเห็นได้ชัด

→ ดูรายละเอียดสนามกอล์ฟ Vinpearl Golf Nam Hoi An

ถ้าอย่างนั้น ควรเลือกสนามไหน?

• เล่นได้แค่รอบเดียว อยากให้จดจำได้นาน → Hoiana Shores• ต้องการภูมิประเทศที่หลากหลาย อยากให้แต่ละหลุมมีเอกลักษณ์ของตัวเอง → Ba Na Hills• อยู่ใจกลางดานัง อยากเดินทางสะดวก → Montgomerie Links• เพิ่งเริ่มเล่น หรือไปกับครอบครัว → Vinpearl Nam Hoi An

หากคุณมีเวลาสองวัน คำแนะนำคือเลือกรีสอร์ตชายหาดหนึ่งและบ้านนา อย่าเลือกรีสอร์ตชายหาดสองแห่งติดต่อกัน แม้ว่ารีสอร์ตชายหาดสามแห่งมีรายละเอียดต่างกัน แต่สร้างความรู้สึกแบบเดียวกัน บ้านนากลับตรงกันข้าม หลังจากเยี่ยมชม คุณจะรู้สึกราวกับว่าเพิ่งสำเร็จการเดินทางสองครั้งที่แยกจากกัน

สิ่งที่ควรรู้ก่อนทำการจอง

ฤดูกาล ช่วงประมาณเดือนกันยายนถึงธันวาคมเป็นฤดูฝนและพายุของภาคกลางเวียดนาม — แฟร์เวย์อาจเจิ่งนองไปด้วยน้ำ โดยเฉพาะที่บานายังมีหมอกหนาเพิ่มเข้ามาอีก ช่วงครึ่งปีแรกเป็นช่วงเวลาที่สวยงามที่สุดสำหรับการเล่นที่นี่

เวลา. การตีช่วงเช้าแต่เนิ่นๆ มักจะดีกว่าเกือบตลอด: อากาศเย็นกว่า ลมยังเบา และรอบการเล่นก็ไหลลื่นเร็วขึ้น ช่วงต้นบ่ายแดดจะแรงจัดและลมทะเลจะค่อยๆ แรงขึ้น — ที่สนามริมทะเลทั้งสามแห่ง ลมบ่ายคือตัวแปรที่ใหญ่ที่สุดของทั้งรอบ

แคดดี้ ในสนามทั้งสี่แห่ง แคดดี้ไม่ได้เป็นเพียงคนแบกถุงกอล์ฟเท่านั้น ในครั้งแรกที่มาสนาม พวกเขาอ่านทิศทางลมและอ่านกรีนได้แม่นยำกว่าคุณมาก การถามพวกเขาเป็นประโยชน์มาก โดยเฉพาะที่มอนต์โกเมอรี (ทิศทางของหญ้า) และฮอยอานา (ทิศทางลม)

กฎการแต่งตัว. สนามกอล์ฟทั้งสี่แห่งต้องการเสื้อที่มีป襟กางเกงยาวหรือกางเกงขาสั้นกอล์ฟและรองเท้าสไปค์นุ่ม เสื้อยืดคอกลมกางเกงยีนส์หรือรองเท้าแตะจะไม่อนุญาตให้เข้าสนามได้ — สนามปฏิบัติตามกฎนี้อย่างเข้มงวด ไม่ใช่เพียงแค่การเตือนเล่นๆ

เรื่องเวลา หนึ่งรอบที่บานาปกติจะใช้เวลานานกว่าสนามพื้นราบ เนื่องจากภูมิประเทศเป็นเนินลาดชัน หากช่วงบ่ายคุณมีนัดหมายอื่นอยู่ ควรเผื่อเวลาให้มากพอสมควร

การจองล่วงหน้า ช่วงเวลาดีๆ ของสนามทั้งสี่สนามเต็มเร็ว โดยเฉพาะวันเสาร์-อาทิตย์และช่วงไฮซีซั่น อย่ามาถึงที่แล้วค่อยหาช่วงเวลาที่ว่าง

มีสิ่งหนึ่งที่ค่อนข้างหายากในดานังซึ่งจุดหมายปลายทางกอล์ฟอื่นๆ หลายแห่งไม่มี นั่นคือสนามกอล์ฟทั้งสี่แห่งนี้ไม่เหยียบย่ำกัน แต่กลับเติมเต็มซึ่งกันและกัน สนามกอล์ฟบนภูเขาหนึ่งสนาม สนามลิงก์แท้หนึ่งสนาม สนามลิงก์แบบผสมหนึ่งสนาม และสนามเนินทรายที่กว้างขวางอีกหนึ่งสนาม เล่นให้ครบทั้งสี่สนามแล้ว คุณแทบจะได้สัมผัสรูปแบบกอล์ฟทุกแบบที่พื้นที่ชายฝั่งแห่งหนึ่งสามารถมอบให้ได้

ข้อมูลรายละเอียด รูปภาพ และเวลาเล่นที่ว่างของสนามกอล์ฟทั้งสี่แห่ง สามารถดูได้ที่ หมวดกอล์ฟของ VietSpots

ภาพถ่ายได้รับความอนุเคราะห์จากสนามกอล์ฟ