วันชาติเวียดนาม・มุ่งหน้าสู่กานเทอ ตอนที่ 3 การทำก๋วยเตี๋ยวหูเตี๋ยว (เขียนโดยโฮ)

ทริปเที่ยวเมืองกันโธ เมืองใหญ่ที่สุดของสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขงทางตอนใต้ของเวียดนาม ไฮไลต์หลักคือทัวร์ล่องน้ำยามเช้าตรู่เวลา 6 โมง แน่นอนว่าตลาดน้ำก็สนุกไม่แพ้กัน... แต่ส่วนตัวแล้ว อีกจุดประสงค์หนึ่งของฉันคือการลงจากเรือกลางทางเพื่อไปเยี่ยมชมโรงงานทำเส้นก๋วยเตี๋ยวหูตี๋ว เส้นก๋วยเตี๋ยวเวียดนามมีหลายแบบ ทั้งเฝอ บุ๋น หมี่ เมี่ยน ฯลฯ แต่เส้นที่เป็นตัวแทนของภาคใต้ก็คือหูตี๋วนี่เอง

นี่คือฟื้อเตี๊ยวธรรมดาที่สั่งแถวโฮจิมินห์ เป็นเส้นแห้งสีขาวเส้นเล็ก เป็นเส้นก๋วยเตี๋ยวเวียดนามประเภทที่มีความเหนียวหนึบ อยากรู้ความลับของมันจัง ดังนั้น นี่คือโรงงานฟื้อเตี๊ยวที่เมืองเกิ่นเทอ บรรยากาศดีมากเลย เป็นอุตสาหกรรมในครัวเรือนที่ครอบครัวและญาติๆ แบ่งหน้าที่กันทำ แต่ละคนรับผิดชอบงานของตัวเอง

มีอาคารชั้นเดียวอยู่ข้างบ้านพักอาศัย ซึ่งสามารถมองเห็นหลายขั้นตอนได้พร้อมกัน อย่างแรกคือของเหลวที่ผสมวัตถุดิบสำหรับทำเส้น จะผสมแป้งสองชนิดกับน้ำในถังพลาสติกขนาดใหญ่แล้วกวนให้เข้ากัน ด้วยปริมาณมากขนาดนี้ การใช้แรงคนเพียงอย่างเดียวคงเป็นไปไม่ได้เลย แท่งกวนจึงมีบทบาทสำคัญมาก!

แป้งสองชนิดนั้น หนึ่งคือแป้งข้าวเจ้า ในขณะที่บุ๋นกับเฝอทำจากแป้งข้าวเจ้าล้วนๆ แต่ก๋วยเตี๋ยวหูเที่ยวทำจากแป้งข้าวเจ้าผสมกับ... สิ่งนี้แหละที่ผสมกันเข้าไป~

นี่คือแป้งมันสำปะหลัง (แป้งทาปิโอก้า) ค่ะ ที่ญี่ปุ่นน้ำทาปิโอก้ากำลังเป็นที่นิยม จนกลายเป็นประเด็นว่าวัตถุดิบแป้งทาปิโอก้านี้เริ่มลดน้อยลง แต่ที่เวียดนามมีเยอะมากเลยนะคะ เพราะที่นี่เป็นแหล่งมะพร้าวชั้นดี สัดส่วนระหว่างแป้งข้าวเจ้ากับแป้งทาปิโอก้านั้นเป็นความลับทางการค้าค่ะ 555 พอใส่แป้งทาปิโอก้านี้เข้าไป ก็เลยได้เนื้อสัมผัสที่เหนียวนุ่มและมีความยืดหยุ่นแบบนี้เองสินะ ขั้นตอนต่อไปคือการนำน้ำแป้งนี้ไปทำเป็นแผ่นแป้งเวียดนาม (ไรซ์เปเปอร์) ค่ะ

ป้าตักน้ำแป้งดิบด้วยหม้อ แล้วเทลงบนหม้อนึ่งใบใหญ่ที่คลุมด้วยผ้าโปร่ง จากนั้นใช้ก้นหม้อที่ตักมาปาดให้แบนเป็นวงกลม เหมือนเครปยักษ์เลย! มีความหนาพอสมควรเลยทีเดียว ยังไม่ทันครบนาทีดี แป้งก็สุกกำลังดี กลายเป็นสภาพกึ่งสุก พอรูปทรงเข้าที่แล้ว...

ถึงคราวลุงบ้านตรงข้ามแล้ว! เขาใช้เครื่องมือที่สานจากไม้ไผ่ ทำให้หนากว่าไม้ตีเบสบอลเล็กน้อย มาม้วนพันจากขอบแผ่นแป้งข้าวที่ยังกึ่งดิบให้หมุนวนไปเรื่อยๆ ในภาพอาจตัดขอบไปนิดหน่อย แต่นี่แหละคือ 'ไม้ตีไผ่

ถึงจะเบา แต่การใช้มือเดียวจับต้องอาศัยความชำนาญเลยนะครับ/คะ แผ่นแป้งข้าวที่ม้วนไว้บนไม้พายไม้ไผ่ จะถูกคลี่ออกวางบนชั้นวางแผ่นแป้งข้าวที่สานจากไม้ไผ่เช่นกัน ซึ่งอยู่ติดกันเลย หมุนวน ๆ ให้ได้ครึ่งรอบเลยล่ะ~

ในทัวร์ชมสถานที่ คุณจะได้ลองสัมผัสประสบการณ์ตักและคลี่แผ่นเปาะเปี๊ยะด้วยแผ่นไม้ไผ่นี้ การได้รู้สึกถึงน้ำหนักของแผ่นเปาะเปี๊ยะที่ค่อนข้างหนา พร้อมกับไอน้ำที่ลอยขึ้นมาจากหม้อนึ่ง แล้วได้ลองทำทีละแผ่นแบบนี้ ถือเป็นประสบการณ์ที่มีค่ามากจริงๆ มันไม่เบาอย่างที่เห็น แถมยังต้องจับจังหวะให้เข้ากับคุณป้าด้วย เลยรู้สึกว่านี่แหละคือฝีมือของช่างตัวจริง พอทำแผ่นเปาะเปี๊ยะกึ่งสุกแบบนี้เสร็จแล้ว ก็จะนำไปตากแห้งประมาณครึ่งวัน

นี่คือลานตากแผ่นแป้งข้าว ในช่วงเช้าตรู่จะเป็นการทำแผ่นแป้งข้าว แล้วพอเข้าช่วงบ่ายแผ่นแป้งข้าวก็จะถูกนำมาเรียงตากเต็มลานเลยครับ/ค่ะ ไม่ใช่เส้นสด แต่การตากไว้ครึ่งวันนี่แหละที่ทำให้ก๋วยเตี๋ยวฮู้ติ๊ว (Hu Tieu) มีความเหนียวหนึบเป็นเอกลักษณ์ แล้วพอแผ่นแป้งข้าวแห้งจนใสขนาดนี้แล้วจะเอาไปทำอะไรต่อ ขั้นตอนต่อไปก็คือ... การตัดนั่นเองครับ/ค่ะ!

ที่โรงงานจะตัดด้วยเครื่องจักรทีเดียวพร้อมกัน แต่ในทัวร์คุณจะได้ลองสัมผัสเครื่องจักรแบบดั้งเดิม โดยจะวางแผ่นเปาะเปี๊ยะญวนทีละแผ่นบนลูกกลิ้ง เมื่อหมุนที่จับด้านข้าง แผ่นเปาะเปี๊ยะญวนก็จะเคลื่อนเข้าไปในเครื่องตัดแล้วถูกตัดออก (ให้ความรู้สึกเหมือนเครื่องย่อยกระดาษแบบมือหมุนเลยค่ะ)

หากสังเกตเส้นบะหมี่ที่ตัดแล้วอย่างละเอียด จะเห็นลวดลายคล้ายเหล็กบางๆ แบบนี้ และที่น้ำซุปเกาะติดเส้นได้ดีก็เพราะผ่านเครื่องจักรเครื่องนี้นั่นเอง

ต้องมีคนคอยตักเส้นที่ตัดออกมาด้วย ดังนั้นจึงต้องใช้สองคนช่วยกัน คนหนึ่งหมุนที่จับ อีกคนคอยตักเส้น

คุณสามารถสัมผัสประสบการณ์นี้ได้เช่นกัน เส้นบะหมี่จะถูกแบ่งตามปริมาณอย่างเที่ยงตรงและบรรจุหีบห่ออย่างเรียบร้อย

โรงงานแห่งนี้ทำเส้นจากแป้งกับน้ำเท่านั้น ไม่ใส่สารกันบูดเลยแม้แต่นิดเดียว แถมยังสามารถชิมเส้นที่ตัดสดๆ ได้ด้วย วันหมดอายุสั้นแค่หนึ่งสัปดาห์ แต่คงจะอร่อยแน่ๆ เลย~~~ ถ้ามีร้านก๋วยเตี๋ยวเฝอที่ใช้เส้นแบบนี้ก็คงจะดีนะ อยากให้มีคนทำร้านแบบนี้จังเลย~~~ โรงงานก๋วยเตี๋ยวเฝอที่น่าประทับใจสุดๆ! อันดับไลฟ์สไตล์การย้ายถิ่นฐาน