การเดินทางสู่ฮหว่างซูฟี (สู่นาขั้นบันไดของเวียดนาม) 5: ร้านอาหารที่ไม่มีเมนู & รายการสัมภาระ

รางวัลหลังจากแช่น้ำสมุนไพรยาจีนก็คือมื้อค่ำนี่แหละ ออกจากบ้านที่โฮจิมินห์มาราวๆ 27 ชั่วโมงแล้ว 555 หลังจากผ่านทั้งเครื่องบิน รถบัสนอน และการพักที่โรงแรม ก็ล้างความเหนื่อยล้าจากการนั่งมอเตอร์ไซค์ 10 ชั่วโมงออกไปในอ่างอาบน้ำ เอาล่ะ ไปร้านอาหารกันเถอะ

พอนั่งลงปุ๊บ อาหารก็ทยอยถูกจัดวางลงบนโต๊ะทีละจานสองจาน เพื่อนชาวเวียดนามบอกว่า แถวนี้ผักและสมุนไพรจากภูเขาเป็นอาหารหลัก คนไม่ค่อยกินเนื้อสัตว์กันเท่าไหร่ แต่ดูเหมือนว่ากับแขกผู้มาเยือนเขาจะจัดเนื้อมาต้อนรับกันเลยทีเดียว

หมูป่า (ผัดหวานเผ็ด), ไก่ (ย่างถ่าน), หมู (ต้มไล่ไขมันออกอย่างดี), ปอเปี๊ยะทอด (ใส่หมูสับแน่นๆ) โปรตีนจัดเต็มสุดๆ! ส่วนผักก็มีถั่วแขก ผักใบเขียวลวก แล้วก็หน่อไม้อ่อน? หน่อไม้เรียวผัดกับใบชิโสะแดง อันนี้ทั้งอ่อน ทั้งนุ่ม และหอมกลิ่นชวนกิน เป็นกับข้าวที่กินข้าวเพลินหยุดไม่ได้เลย เพราะที่กินเป็นเรื่องเป็นราวก็มีแค่เฝอตอนมื้อเช้าเท่านั้น เลยหิวมากจนต้องตักข้าวมากินเยอะเลย ดื่มเบียร์กับโชจูโฮมเมด (ทำจากข้าว) ด้วย แล้วก็เข้านอนอย่างสบายอารมณ์ บังกะโลกว้างขวาง มีทั้งฝักบัวและห้องน้ำครบครัน เตียงมีผ้าคลุมเพดานเป็นเตียงคู่หนึ่งเตียงและเตียงเดี่ยวหนึ่งเตียง คราวนี้ใช้เตียงเดี่ยวเป็นที่วางสัมภาระ (ถึงจะมีล็อกเกอร์ก็เถอะ) เพื่อจะได้เห็นชัดๆ ในพริบตาว่าจะใส่อะไรและจับคู่กับอะไรดี ถึงจะบอกว่าเอาของมาน้อย แต่ก็พักตั้งสี่คืน ถึงจะซักผ้า แต่ก็ต้องเดินป่าอะไรทุกวัน อีกทั้งอยู่ที่สูงและอากาศก็ไม่ค่อยดีนัก ดูแล้วคงไม่ใช่ว่าจะแห้งภายในไม่กี่ชั่วโมงกลางแดดจ้าหรอก คราวนี้เลยเอาเสื้อผ้าที่พับให้กะทัดรัดได้มาเยอะหน่อย

พวกชุดสายกีฬา เน้นเนื้อผ้าที่แม้จะเหงื่อออกก็แห้งไวหน่อย มากกว่าผ้าขนหนู ก็เป็นผ้าเทนุกุอิของญี่ปุ่น... เน็คมัฟเลอร์ที่ช่วยปกป้องคอและใช้เป็นหน้ากากได้ด้วยนั้น เป็นสิ่งจำเป็นสำหรับขี่มอเตอร์ไซค์เลยล่ะ กางเกงขาสั้นถ้ามีกระเป๋าเยอะ ๆ และมีซิปด้วยจะช่วยกันของหล่นหายได้ ส่วนอันเดอร์ไทท์ก็เหมือนกัน ไม่ใช่เพื่อกันหนาวเท่าไหร่ แต่เป็นการกันแมลงกัดมากกว่านะ

สำหรับฉัน ฉันปรับอุณหภูมิด้วยเสื้อคลุมในตัวแบบมีบราของยูนิโคล่กับเสื้อยืด เสื้อแขนกุดแบบบาง และเสื้อแขนยาว เพราะเสื้อคลุมในตัวหรือเสื้อกล้ามธรรมดามันเทอะทะ แล้วพอใส่ซ้อนกันหลายชั้นก็ร้อนเกินไป... ก็เลยเป็นแบบนี้ค่ะ แล้วก็เสื้อพาร์กาแบบมีกระเป๋าก็จำเป็นมาก ไม่ว่าจะขี่มอเตอร์ไซค์หรือไปเทรกกิ้ง ฝนจะตกเมื่อไหร่ก็รับมือได้ กระเป๋าเป้ใบเล็ก ๆ หรือกระเป๋าสะพายเฉียง ยากันแมลง แว่นกันแดด ทิชชูเปียก... ฉันเอาของพวกนี้ใส่ถุงสุญญากาศของมูจิ 4 ใบแล้วแพ็ก เหลือพื้นที่สบาย ๆ เท่ากระเป๋าเป้สองใบ เนื่องจากฉันเอาคอมพิวเตอร์มาด้วย ก็เลยแพ็กโดยใช้มันเป็นเบาะรองอย่างลงตัวค่ะ อันดับชีวิตการย้ายถิ่นฐาน