การเดินทางสู่ฮหว่างซูฟี (สู่นาขั้นบันไดของเวียดนาม) 6 — อาหารเช้าเรียบง่ายที่บังกะโล

ดูเหมือนว่านาขั้นบันไดของฮวางซูฟีในจังหวัดห่าซางจะได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกแห่งชาติของเวียดนามด้วยล่ะครับ ฮ่าๆ มารู้เอาทีหลัง เป็นการเดินทางที่ออกไปแบบไม่ได้หาข้อมูลอะไรเลย แทบจะไปตามใจล้วนๆ ฮ่าๆ

ตอนเช้าฉันตื่นขึ้นมาพร้อมกับเสียงฟ้าร้องที่ดังก้องมาจากที่ไกล ๆ เสียงไก่ขัน และเสียงของอะไรบางอย่างที่น่าจะเป็นนกภูเขา อากาศไม่ค่อยดีนัก แต่เมฆเคลื่อนตัวอย่างรวดเร็วและดูลึกลับน่าพิศวง ขึ้นอยู่กับอุณหภูมิ เรายังสามารถเพลิดเพลินกับการเคลื่อนไหวของทะเลหมอกที่ปกคลุมนาขั้นบันไดได้อีกด้วย ขี่มอเตอร์ไซค์มา 10 ชั่วโมงจนปวดเมื่อยกล้ามเนื้อทั้งตัว แต่บางทีอาจเป็นเพราะได้แช่น้ำสมุนไพร เลยเป็นความเหนื่อยล้าที่รู้สึกสบายพอสมควร แล้วก็หิวด้วย มีคนบอกว่าอาหารเช้าเรียบง่ายนะ และฉันก็คิดว่ากระท่อมบนภูเขาก็เป็นแบบนี้แหละเนอะ~ แต่ว่า... นี่มันเป็นอาหารเช้าที่สนุกสนานอะไรอย่างนี้ เขาบอกว่ามีสองแบบ แล้วก็ถามว่า "จะเอา 'เส้น' หรือ 'เครป' ดี?" เราเลยสั่งกันคนละอย่าง ฮ่า ๆ เส้นนั้นเป็นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปใส่ผักใบเขียวและไข่ม้วน มีเครื่องปรุงเป็นพริกผัดน้ำมันและมะนาว เวียดนามจริง ๆ เอาไว้ปรุงรสตามใจชอบของเราเอง

และ

เครปแป้งข้าวเจ้าแผ่นบางๆ… อันนี้มาเยอะมาก เลยจัดแต่งกินได้ตามใจชอบเลยล่ะ 555 มาพร้อมกับน้ำผึ้งและนมข้นหวานด้วยนะ

อาหารเช้าพร้อมกาแฟเวียดนาม เริ่มต้นแบบเรียบง่ายก่อน แค่ราดน้ำผึ้งอย่างเดียว แล้วตัดและวางซ้อนกันเหมือนเครปของโดโตรุ แล้วรับประทานได้เลย

ตัวแป้งเองมีรสหวานอ่อนๆ แป้งเนื้อหนึบนุ่มอร่อยจนรู้สึกว่ากินได้ไม่รู้จบเลยล่ะ... ดูสิ ตรงหน้ายังมีกาแฟอร่อยๆ อยู่ด้วยนะ

ทานมข้นหวานเป็นชั้นบาง ๆ ให้ทั่วทั้งผิวหน้า แล้วหยดกาแฟเวียดนามรสขมลงไปเป็นหยด ๆ กระจายทั่ว ๆ

ขออีกหน่อย... อะไรทำนองนั้น แถมกล้วยยังมาอีกด้วย

ออมเล็ตกล้วยก็ด้วย ส่วนตัวแล้ว เครปกาแฟเวียดนามอร่อยมากเลย! ไม่รู้ว่าที่โฮจิมินห์จะกินได้ไหมนะ ฮ่าๆ อันดับชีวิตการย้ายถิ่นฐาน