วิธีบอกเล่าความเจ็บปวด 〜ร้านขายยาท้องถิ่นในเมืองเว้〜 (เขียนโดย โฮ)

จากบ้านของฉันที่โฮจิมินห์ ประเทศเวียดนาม ฉันบินไปยังเมืองเว้

ฉันได้เข้าร่วมทริปท่องเที่ยวของบริษัทที่สามีทำงานอยู่ เนื่องจากเป็นทริปที่พาครอบครัวไปด้วย ฉันจึงได้ทักทายคุณพ่อคุณแม่ของพนักงานด้วย รู้สึกได้ถึงความเป็นคนเวียดนามที่ให้ความสำคัญกับครอบครัวเป็นอันดับแรก แม้แต่คู่รักหนุ่มสาวก็พาลูกมาด้วย ทำให้ได้เห็นทั้งด้านที่ทำงานและด้านครอบครัวของพวกเขา ดูเหมือนว่าคนเวียดนามจะไม่ค่อยแบ่งแยกระหว่างเวลางานกับเวลาส่วนตัวมากนัก โดยพื้นฐานแล้วพวกเขามีท่าทีเหมือนกันในทุกสถานการณ์ ซึ่งอาจจะต่างจากญี่ปุ่นที่มีคำว่า "บุนจิน" หมายถึงการมีหลายใบหน้าที่แตกต่างกันไป น่าสนใจดีนะคะ โรงแรมที่เราพักครั้งนี้คือ Lang Co Beach Resort (ล่างโก บีช รีสอร์ท)

ทันทีที่ออกจากห้อง ทะเลตื้นที่สงบและสวยงามราวกับจะเดินไปได้ไม่มีที่สิ้นสุด จนเผลอเข้าใจผิดไปได้ พอติดกับดักนี้เข้าแล้ว ก็ลำบากเอาเรื่องเหมือนกัน

ได้แรงบันดาลใจจากเหล่าคนหนุ่มสาวที่สนุกกับฟุตบอล วอลเลย์บอล ตามแบบฉบับของตัวเอง เลือดนักกรีฑาเก่าในตัวฉันก็เริ่มคึกคักขึ้นมา เดี๋ยวขอไปวิ่งหน่อยนะ! ฉันบอกเซย์ (สามี) แล้วก็ออกไปวิ่งคนเดียวเรื่อยเปื่อยเหมือนจะจ๊อกกิ้งไปด้วย อยากไปให้ไกลกว่านี้ ไปในที่ที่ไม่มีคนมากกว่านี้... พอวิ่งเลยหลักกิโลเมตรแรกไปแล้วรู้สึกสบายตัวขึ้นมาหน่อย ก็เลยลองวิ่งเร่งความเร็วดูบ้าง คิดในใจว่าตอนนี้วิ่งได้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้วสินะ~~ อ๊า ขาดการออกกำลังกายจริงๆ แต่ในขณะที่อารมณ์กำลังพลุ่งพล่านขึ้นเรื่อยๆ พอเข้าด้ายเข้าเข็มก็เลยลองยกเข่าสูงๆ ที่ริมชายหาดดูซะเลย... แล้วก็ เผละ เผละ อาาาาา~~~~~~~ ล้มคว่ำอย่างจัง เนื้อตัวเปื้อนทรายไปหมด ไม่ควรทำอะไรที่ไม่คุ้นเคยจริงๆ โอ๊ย โอ๊ย โอ๊ย... แย่แล้ว รู้สึกเหมือนมีเสียงดังอะไรสักอย่าง... เสียงฉีกเปรี้ยะเลย รู้สึกแปลกๆ ที่น่อง... ตรงบริเวณท้องปลาชิชาโมะ รู้สึกตึงๆ เหมือนกึ๋นไก่ (ไม่รู้ว่าอธิบายแบบนี้จะเข้าใจไหมนะ) พอค่อยๆ ลุกขึ้นยืน กลับลงส้นเท้าไม่ได้เลย นี่มันอาการกล้ามเนื้อน่องฉีกเล็กน้อยหรือเปล่านะ??? เดินขากะเผลกกลับมา สร้างความเดือดร้อนให้ทุกคนไปตามๆ กัน (โดยเฉพาะสามีอย่าง Sei...) แย่แล้วสิ พลางภาวนาให้หายเร็วๆ ก็เลยประคบเย็นบริเวณที่บาดเจ็บไว้ก่อน แล้วเช้าวันรุ่งขึ้นก็รีบขี่มอเตอร์ไซค์เช่าตรงไปที่ร้านขายยาทันที

อาศัย Google แปลภาษาอย่างเต็มที่ ในที่สุดก็ซื้อผ้าซัพพอร์ต แผ่นแปะ และยาทาได้สำเร็จ ที่ร้านขายยา ทั้งพ่อแม่และลูกต่างมองเข้ามาด้วยความสนใจ และพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะฟังสิ่งที่เราพูด

แถมยังทาบริเวณที่บาดเจ็บและพันผ้าซัพพอร์ตให้ตรงนั้นเลย ใจดีจัง...มีความสุขมากเลย

พออายุ 50 แล้วยังไปเพลิดเพลินสนุกสนาน ก็เลยกลายเป็นแบบนี้แหละ เฮ้อ... สำนึกผิดอย่างหนัก แต่พอวันรุ่งขึ้นก็ออกไปทะเลอีกแล้ว! เล่นบนหาดทราย ว่ายน้ำในสระ สนุกสนานกันเต็มที่ โรงแรมเยี่ยมมากเลยค่ะ ●ลางโก บีช รีสอร์ท Khu Nghỉ Dưỡng Lăng Cô Beach Resort 463, Lạc Long Quân, TT. Lăng Cô, Phú Lộc, Thừa Thiên Huế, เวียดนาม อันดับการใช้ชีวิตในต่างแดน