หม้อไฟไก่ใบกะเพรา: อาหารจากฟู้เอียนที่หลงทางมาถึงดานัง และทำไมมันจึงเข้ากับฤดูฝน

ฤดูฝนในดานัง ไม่ได้ตั้งคำถามที่ยากเกี่ยวกับการกิน เมื่ออากาศหนาวและชื้น ทุกคนต้องการบางอย่างที่ร้อน คำถามที่แท้จริงคือ กินอะไรแล้วสามารถนั่งได้นาน?

เพราะฝนที่นี่ไม่หยุดตกหลังจากสี่สิบห้านาทีเหมือนฝนที่ไซ่ง่อน — มันตกไม่หยุด บางทีก็ตกทั้งวัน กินบุ๋นหนึ่งชามใช้เวลาสิบนาทีก็เสร็จ กินเสร็จแล้วก็ยังต้องก้าวออกไปเจอฝนอยู่ดี แต่หม้อไฟก็ต่างออกไป: มันตั้งอยู่ตรงกลางโต๊ะ ระอุโซโล่ ๆ และให้ทั้งโต๊ะนั่งอยู่ได้นานสองชั่วโมง โดยไม่มีใครเห็นว่าเป็นเรื่องแปลก

สถานที่ที่ฉันอยากพูดถึงในวันนี้คือ เลาไก่ใบเอ๋อ ซมโหง่อ ตั้งอยู่ที่ 16 ถนนดังซุง เขตเลียนเจี๋ยว

แต่ก่อนอื่น: น้ำซุปไก่ใบมะระไม่ใช่อาหารของดานัง

นี่คือความเฉพาะตัวของฟู่เยนที่มาจากจานอาหารเก่าแก่ของภูมิภาคเขาเนื้อที่เรียกว่า "ไก่ต้มทั้งหมด" — ไก่ต้มอย่างง่ายๆ ด้วยใบป่า ไม่มีเครื่องเทศที่ดูเรียบหรู ต่อมาดาลัตได้ทำให้เป็นที่โด่งดังในหมู่นักท่องเที่ยว และจากนั้นมันก็แพร่หลายไปทั่วไป ปัจจุบัน ในเมืองดานัง มีร้านอาหารหลายแห่งที่ทำจานนี้

นี่เป็นเรื่องคุ้นเคยในเมืองนี้ เฝอ ก็เป็นอาหารที่อพยพมาจากภาคเหนือเช่นกัน ส่วน ก๋วยเตี๋ยวหู่ติ๋ว ถือกำเนิดจากภาคใต้แล้วค่อยๆ กลายเป็นอาหารเช้าของผู้คนมากมายอย่างเงียบๆ ดานัง เป็นที่ที่ผู้คนจากทั่วทุกมุมมาทำมาหากิน และอาหารตามไปตามเท้าของผู้คน

ใบ "é" คือใบอะไร?

หลายคนคิดว่าใบแมงลักคือใบโหระพา แต่ไม่ใช่ — เพียงแต่ใกล้เคียงกันมาก ใบแมงลักยังถูกเรียกว่าแมงลักขาว ชาเทวดา โหระพาขน และมันอยู่ในกลุ่มเดียวกับโหระพาและกะเพรา

ถ้ากินสด ใบเอ๊ะจะออกฝาดนิดๆ และเปรี้ยวนิดหน่อย แต่พอจุ่มลงในหม้อน้ำเดือดแล้วรีบตักขึ้นมาตอนที่ยังไม่สุกเต็มที่ รสชาติจะเปลี่ยนเป็นมัน หอมนิดๆ แบบเย็นซ่า กลิ่นจะใกล้เคียงกับใบแมงลักมากกว่าใบโหระพา นั่นคือเหตุผลว่าทำไมคุณถึงไม่สามารถแทนที่ผักชีเวียดนามด้วยโหระพาได้เพียงอย่างเดียว — ถ้าคุณทำเช่นนั้น คุณจะสูญเสียกลิ่นที่โดดเด่นซึ่งสร้างความเป็นเอกลักษณ์ของอาหารนี้

ชาวภูเยนยังกล่าวว่า มะเขือขาวที่ปลูกในดินทรายที่มีแดดมากและแห้งแล้ง จะมีกลิ่นหอมเข้มข้นกว่า แม้ว่าฟังเหมือนเรื่องเล่า แต่เหตุผลของมันก็ไม่แปลกประหลาด พืชเครื่องเทศที่ปลูกในดินแข็งแกร่งมักจะสะสมน้ำมันหอมระเหยได้มากขึ้น

เกลือพริกสีเขียว — อย่าพลาด

หม้อสุกี้จะมาพร้อมกับถ้วยเกลือพริกเขียวเสมอ: พริกเขียวตำกับเกลือ ใส่มะนาวเพิ่ม บางที่ก็ตำใบแมงลักลงไปด้วย ไก่ที่ตักขึ้นมาก็นำไปจิ้มกับน้ำจิ้มนั้น

ในความคิดของฉัน นี่แหละคือจุดที่แยกความแตกต่างระหว่างร้านที่ทำจริงกับร้านที่ทำแบบขอไปที น้ำซุปนั้นร้านไหนก็ทำได้ใกล้เคียงกัน แต่พริกเกลือเขียวที่ปรุงได้ถูกต้อง — เผ็ดพอดี เปรี้ยวพอดี ไม่เค็มจัด — ต้องอาศัยความใส่ใจอย่างมาก ใครที่กินอาหารนี้ครั้งแรก จำไว้ว่าต้องจิ่มลองก่อนที่จะสรุปเกี่ยวกับร้าน

เกี่ยวกับเรา

ซ่มโหง่ เชี่ยวชาญเมนูนี้โดยเฉพาะ และหม้อมีหลายขนาด กลุ่มแค่สองคนก็สั่งได้ ไม่จำเป็นต้องไปกันเยอะ นอกจากหม้อไฟแล้วยังมีไก่หมักเกลือ ไก่นึ่งต้นหอม ถาดไก่หลายเมนู และชุดข้าว-เส้นหมี่-ข้าวเหนียวไก่ สำหรับใครที่ไม่ทานหม้อไฟ

มีข้อหนึ่งที่ควรบอกตรงๆ เกี่ยวกับสถานที่ตั้ง: ร้านอยู่ที่เหล่ียนเชียว ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเมือง ห่างจากชายหาดและเขตโรงแรมค่อนข้างไกล นี่ไม่ใช่ร้านที่ตั้งอยู่ในเส้นทางท่องเที่ยวทั่วไป — ถ้าอยากไป ต้องไปให้ถึงด้วยตัวเอง ส่วนแลก ลูกค้าที่นี่ส่วนใหญ่เป็นคนในท้องถิ่น

เคล็ดลับเล็กๆ น้อยๆ ในการกินหม้อไฟไก่ใบเอ๋

• อย่าแช่ใบงาขี้ม้อนนานเกินไป ใส่ลงไป นับสักครู่แล้วรีบตักขึ้นทันที หากแช่นานเกินไปใบจะมีกลิ่นฉุนและสูญเสียความหอม• สั่งหม้อให้เหมาะสมกับจำนวนคน น้ำซุปของหม้อไฟจะเค็มขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อเวลาผ่านไป และหากคุณสั่งเพิ่มเติม ส่วนสุดท้ายจะไม่อร่อยเท่าที่ควร. • เก็บท้องไว้สำหรับท้ายหม้อ ใส่บุ๊นหรือเส้นหมี่ลงในน้ำซุปที่อบด้วยรสไก่และใบเอ๋อ — สำหรับหลายคนแล้ว นี่แหละคือส่วนที่อร่อยที่สุด

ถ้าไม่ชอบไก่ล่ะจะทำยังไง? ช่วงนี้ที่ดานังไม่ขาดแคลนเมนูน้ำร้อนๆ เลย — บุ๊นก้าเผ็ด โจ๊ก บุ๊นชากาญ บั๊ญกั๋ญ ล้วนแล้วแต่ใช่เลย ลองดูร้านอาหารในดานังเพิ่มเติมเพื่อเลือกร้านที่อยู่ใกล้ที่พักของคุณได้นะ

ฤดูฝนในภูมิภาคกลางของเวียดนามยังคงเกิดขึ้นจนถึงเดือนธันวาคม และเดือนตุลาคมและเดือนพฤศจิกายนคือช่วงเวลาที่มีฝนตกหนักที่สุด — ฉันได้อธิบายรายละเอียดในบทความเกี่ยวกับ ว่าทำไมคุณไม่ควรรอให้อากาศแจ่มสดใสในดานัง กล่าวอีกนัยหนึ่ง ยังมีเย็นมากมายเพื่อให้คุณสามารถเพลิดเพลินไปกับหม้อไฟ

ภาพหม้อไฟ: VietSpots ภาพสายฝนเหนืออ่าวดานัง: Christophe95 (CC BY-SA 4.0) ภาพต้นโหระพา: Rison Thumboor (CC BY 2.0) — Wikimedia Commons