เขาอ้วง: ภูเขาที่เคยมีวัดในถ้ำก่อนที่มีนักท่องเที่ยว

หง๊ ห่าญ เซิน (ภูเขาหินอ่อน) เป็นกลุ่มภูเขาหินปูนห้าลูกที่ผุดขึ้นกลางที่ราบชายฝั่งทางตะวันออกเฉียงใต้ของดานัง ห่างจากใจกลางเมืองประมาณ 8 กิโลเมตร ยอดเขาทั้งห้าได้รับการตั้งชื่อตามธาตุทั้งห้า ได้แก่ ธาตุทอง ธาตุไม้ ธาตุน้ำ ธาตุไฟ และธาตุดิน โดยถวี เซิน เป็นยอดเขาที่ใหญ่ที่สุดและเป็นแห่งเดียวที่เปิดให้นักท่องเที่ยวขึ้นชม

สิ่งที่หลายคนไม่รู้ก็คือ ถ้ำในภูเขาแห่งนี้เคยเป็นสถานที่สักการะบูชามาอย่างยาวนาน ก่อนที่ที่นี่จะกลายมาเป็นแหล่งท่องเที่ยว

ภาพด้านบนถ่ายเมื่อต้นศตวรรษที่ 20 — วัดที่สร้างซุกอยู่ในโพรงถ้ำ มีรูปปั้นเทพผู้พิทักษ์ยืนเฝ้าอยู่ทางด้านขวา แสงสว่างเพียงแหล่งเดียวคือแสงที่ลอดผ่านรอยแยกของภูเขาด้านบนลงมา ฉากนั้นโดยพื้นฐานแล้วยังคงเหมือนเดิมมาจนถึงทุกวันนี้

พระเจ้ามิงห์หมั่งเสด็จมาที่นี่หลายครั้ง และพระองค์เองเป็นผู้ทรงตั้งชื่อ "หงูหั่งเซิน" (ภูเขาหินอ่อน) พร้อมทั้งตั้งชื่อให้ถ้ำต่างๆ อีกมากมาย ก่อนหน้านั้นชาวบ้านในท้องถิ่นเรียกที่นี่ง่ายๆ ว่า "นอนเนื้อก" — ชื่อนี้ยังคงมีชีวิตอยู่ในชื่อหมู่บ้านแกะสลักหินและชายหาดที่เชิงเขา

ในช่วงสงคราม ระบบถ้ำที่ลึกและปิดของภูเขาแห่งนี้เคยถูกใช้เป็นที่หลบภัยและสถานที่รักษาผู้บาดเจ็บ บางถ้ำเคยเป็นถึงสถานพยาบาล นี่คือรายละเอียดที่แผ่นพับท่องเที่ยวแทบไม่เคยกล่าวถึง แต่กลับเป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์ของถ้ำเดียวกันนี้เอง ที่วันนี้นักท่องเที่ยวเข้ามาถ่ายรูปกัน

ที่เชิงเขาเป็นที่ตั้งของหมู่บ้านหัตถกรรมหินนอนเนื้อก (Non Nuoc) ซึ่งมีงานฝีมือแกะสลักหินมาตั้งแต่ราวศตวรรษที่ 17-18 ในตอนแรกช่างฝีมือที่นี่นำหินมาจากภูเขาโดยตรง แต่ภายหลังเพื่อรักษาโบราณสถานเอาไว้ จึงต้องขนหินมาจากที่อื่นแทน

ถ้าไป:

• มีลิฟต์ขึ้นไปยังภูเขาถวี่เซิน ต้องซื้อตั๋วแยกต่างหาก หากไม่ขึ้นลิฟต์ก็ต้องเดินขึ้นบันไดหินกว่าร้อยขั้น ซึ่งชันและลื่นเมื่อเปียก • สวมรองเท้าหุ้มส้น เพราะภายในถ้ำที่มืด พื้นหินเปียกและไม่เรียบ • ช่วงเช้าตรู่คือเวลาที่แสงแดดสาดส่องผ่านซอกถ้ำสวยงามที่สุด และยังเป็นช่วงที่มีคนน้อยที่สุดด้วย • ที่นี่ยังคงเป็นสถานที่ประกอบพิธีทางศาสนาที่ใช้งานอยู่จริง — กรุณาแต่งกายให้มิดชิด ปกปิดไหล่และเลยเข่า

ถ้าเที่ยวชมอย่างละเอียดจะใช้เวลาประมาณสองชั่วโมง ควรจัดรวมกับการไปเที่ยวหาดนอนเนื้อกที่อยู่ตรงเชิงเขาเลย จะเหมาะสมกว่า