อ่าวหญ่ายเว้เมื่อ 100 ปีก่อน กับคำถามคลาสสิกที่ไม่เคยเปลี่ยน: แต่งตัวแบบนั้นไม่ร้อนเหรอ?

ภาพถ่ายสองภาพด้านล่างนี้ถ่ายที่เมืองเว้ในช่วงทศวรรษ 1920 คำถามแรกที่แทบทุกคนในยุคปัจจุบันที่เห็นภาพนี้มักจะถามเหมือนกันคือ อากาศร้อนถึง 38 องศาแบบนี้ แต่งตัวมิดชิดขนาดนั้น จะทนไหวได้อย่างไร

คำตอบอาจดูค่อนข้างขัดกับสัญชาตญาณ: ผ้าบาง ดีไซน์หลวม และการปกปิดตัวเองอย่างสมบูรณ์นั้นเย็นกว่าการเปิดเผยผิวหนังต่อแสงแดด เสื้ออาวไทยแบบดั้งเดิมทำจากผ้าไหมหรือผ้าบาง ไม่ลูกฟิต มีด้านข้างเปิดสองด้าน ทำให้อากาศหมุนเวียนจากล่างขึ้นบน มันทำงานตามหลักการที่คล้ายกับเสื้อคลุมของคนในพื้นที่ทะเลทรายมาก

แต่สิ่งที่ฮอตจริงๆ ตอนนี้คือทรงผมต่างหาก

ทรงผมแบบหวีต่างแบบเหวียน — ที่พันผมรอบศีรษะและล็อกไว้ — ใช้เวลามากมายทุกเช้าและเก็บความร้อนที่ส่วนหลังของคอ นี่อาจเป็นเหตุผลว่าทำไมหมวกกรวยถึงมีอยู่: ไม่ใช่เพื่อความงาม แต่เพื่อช่วยรักษาส่วนหลังของคอ

เรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ เกี่ยวกับชุดอ๊าวหญ่ายในเมืองเว้วันนี้:

เฮือว เป็นสถานที่ที่หายากที่ยังคงสวมใส่อาโอดาย ไปทำงานและเรียนจริงๆ ไม่ใช่เพียงแค่ในวันพิเศษเท่านั้น นักเรียนหญิงสวมใส่อาโอดายสีขาวเป็นภาพที่เห็นได้ทุกวัน • สีม่วงเกี่ยวข้องกับเมืองฮูเอมากจนกลายเป็นสีแบรนด์ของเมืองแล้ว แม้ว่าไม่มีใครสามารถอ้างถึงเอกสารอย่างเป็นทางการที่กำหนดเรื่องนี้ได้ • มีบริการให้เช่า อาโอ ได สำหรับถ่ายภาพ โดยปกติราคาประมาณ 100-200 พันต่อครั้ง การถ่ายรูปที่ไดน้อยหรือริมแม่น้ำหวางเป็นสิ่งที่นิยมมากที่สุด หากคุณเช่าเสื้อผ้า ควรเลือกเวลาเช้าตรงหรือเย็นค่ำ — ไม่ใช่เพราะแสง แต่เพราะคุณจะเข้าใจในทันทีว่าย่อหน้าแรกนี้พูดถึงอะไร