มาคุยเรื่องงานแต่งงานกันเถอะ! นี่ครั้งที่เท่าไหร่แล้วเนี่ย... ฮ่าๆ

เวลามีคนถามว่า "งานอดิเรกของคุณคืออะไร?" ฉันไปร่วมงานบ่อยเสียจนตอบได้เต็มปากเลยว่า "ไปงานแต่งงานของคนเวียดนามค่ะ!" ครอบครัวของเรา (โดยเฉพาะสามี) ไปร่วมงานแต่งงานของคนเวียดนามมาแล้วนับได้กว่า 30 ครั้งเข้าไปแล้วล่ะ ฮ่าๆ ฉันรู้สึกรักและทะนุถนอมรอยยิ้มของทุกคน รวมถึงพื้นที่และช่วงเวลาที่ได้ลิ้มรสความสุขนั้น โดยเฉพาะงานแต่งงานที่จัดขึ้นในท้องถิ่นซึ่งอยู่ไกลจากบ้านของเราในโฮจิมินห์ มันช่างอบอุ่นและเปี่ยมไปด้วยไมตรีจิต ชีวิตประจำวันกับช่วงเวลาพิเศษอยู่เคียงข้างกันได้อย่างกลมกลืน ฉันได้ซาบซึ้งกับความสุขที่ได้มาร่วมงานอย่างแท้จริง งานแต่งงานที่เวียดนามมีคนร่วมงานเยอะมาก แต่โดยพื้นฐานแล้วเป็นงานที่เชิญเท่านั้น คุณจะได้รับคำเชิญอย่างเป็นทางการจากคนที่มีความสัมพันธ์กันผ่านทางเพื่อน คนรู้จัก บริษัท และอื่นๆ

แต่เวลาและวิธีการก็แตกต่างกันไปตามแต่ละท้องถิ่น ดังนั้นถึงจะมีรูปแบบมาตรฐานตามธรรมเนียมอยู่ แต่รายละเอียดปลีกย่อยก็ต่างกันไป ถามคนเวียดนามเองก็ยังมีหลายอย่างที่พวกเขาไม่รู้ ก็เพราะอย่างนี้แหละถึงได้สนุก! ได้ร่วมฉลองกับชาวเวียดนาม และถึงจะไม่ค่อยเข้าใจ ก็พยายามสุดความสามารถทั้งในเรื่องคำพูดและมารยาทในแบบของตัวเอง ครั้งนี้เป็นงานแต่งงานของพนักงานในบริษัทของสามี ฉันจะไปร่วมงานถึงสองครั้ง คืองานแต่งที่บ้านเกิดของเจ้าสาว และงานแต่งที่หอจัดเลี้ยงใกล้ ๆ บ้านเกิดของเจ้าบ่าว บอกเลยว่า เราต้องบุกไปตั้งแต่วันก่อนหน้า นั่งรถไฟที่ออกตอนสามทุ่ม ไปถึงโรงแรมท้องถิ่นตอนดึก ๆ แล้วก็เข้านอน ก็เพราะเขาบอกว่าจะมารับตอนเจ็ดโมงเช้าน่ะสิ ตั้งแต่ห้าโมงกว่า ๆ ทั้งโรงแรมก็เต็มไปด้วยเสียงจอแจของคนที่กำลังเตรียมตัว ที่น่าทึ่งคือ พิธีเริ่มตั้งแต่แปดโมง ตอนเช้านะคะ แปดโมงเช้าเลยเชียว ถามคนเวียดนามเองเขายังหัวเราะแล้วบอกว่านี่มันหายากนะ... หรือจริง ๆ ก็คือเช้ามาก ๆ เลยแหละ~

ค่ะ ระหว่างที่เตรียมตัวไปพลางแล้วเดินทางไปยังสถานที่จัดงาน ที่นั่นก็มีผู้ที่รับหน้าที่ถือของขวัญมงคล (จำนวนคี่ 5, 7, 11 ขึ้นไป) ที่จะนำไปส่งมอบให้บ้านของเจ้าสาว (เพื่อนของเจ้าบ่าว 7 คน) เปลี่ยนมาแต่งกายชุดทางการและยืนเตรียมพร้อมรออยู่แล้ว เค้ก ผลไม้ ข้าวสาร เหล้า... และอื่นๆ อีกมากมาย ถ้าเทียบกับของญี่ปุ่น คงจะเป็นแบบพิธีหมั้น (ยุยโนะ) กระมัง? ซึ่งเอาจริงๆ เรื่องนี้ฉันเองก็ยังไม่แน่ใจนักหรอกนะ... ของเหล่านี้จะถูกนำเข้าไปในบ้านของเจ้าสาว จัดวางประดับบนสิ่งที่คล้ายแท่นบูชา แล้วจึงจัดพิธีแต่งงาน (แบบต่อหน้าสักขีพยาน) ขึ้น จนกว่าทุกอย่างจะพร้อม จะมีการเตรียมการกันอยู่ค่อนข้างไกลด้านหน้าของบ้าน ผู้คนละแวกนั้นก็ยังคงเดินไปมากันตามปกติ ทั้งคนที่ขี่มอเตอร์ไซค์และคนที่ออกไปทำงานในไร่นา และเมื่อถึงเวลา ก็จะมีพ่อแม่ของเจ้าบ่าวนำหน้า ตามด้วยเหล่าหนุ่มสาวที่ถือของขวัญมงคล และหลังจากนั้นก็เป็นเหล่าแขกผู้ร่วมงานเดินตามต่อกันไป

ไม่ถึงกับเป็นทางการเคร่งขรึมเกินไป แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะพากันกรูไปที่บ้านเจ้าสาวอย่างครึกครื้นหรอกนะ? ไม่ใช่ความเบาสบายแบบนั้น แต่เป็นความรู้สึกเหมือนถูกเชิญมาด้วยความรู้สึกว่า "ยินดีด้วยนะ~

หน้าบ้านมีการกางเต็นท์ไว้ พร้อมทั้งโต๊ะ อาหาร และการเตรียมงานพิธีทุกอย่างเรียบร้อยครบครัน (สงสัยจังว่าเขาเริ่มเตรียมกันตั้งแต่กี่โมงกันนะ) ก่อนจะเข้าไปในงาน ราวกับทะเลที่แหวกออกด้วยบัญญัติสิบประการของโมเสส ไม่สิ ราวกับทางเดินโรยด้วยดอกไม้ในงานรับปริญญา บรรดาแขกผู้มาร่วมอวยพรจะยืนเรียงรายอยู่สองข้างและต้อนรับเราด้วยรอยยิ้ม เต็มเปี่ยมไปด้วยออร่าแห่งความสุข ถ้าเป็นที่ญี่ปุ่น ยังไงก็ต้องมีขั้นตอน ต่อไปอันนี้ ต่อไปอันนั้น รู้สึกว่ามีข้อกำหนดจุกจิกมากมายเพื่อไม่ให้เป็นลางไม่ดี แต่ที่เวียดนามนั้น อะไร ๆ ก็ดูสบาย ๆ เป็นกันเองไปหมด แม้แต่เหตุการณ์ไม่คาดฝันต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นระหว่างพิธี ก็ยังรู้สึกได้ถึงบรรยากาศแบบ "ไม่เป็นไร ๆ ได้ ๆ เลย~" ทุกอย่างดูจะค่อย ๆ ลงตัวกลมกล่อมไปเองด้วยแรงส่งแบบนั้น อันดับชีวิตการย้ายถิ่นฐาน