สู่ป่าแห่งอูบุด ― จากดินแดนแห่งเสียงอึกทึก (บันทึกเกาะบาหลี ②)

เสียงอึกทึก เสียงผู้คน และแสงไฟประดับที่กะพริบวิบวับ ผมได้เดินทางมายังสถานที่ที่ตรงข้ามกันอย่างสิ้นเชิงกับชีวิตอันจอแจของเวียดนาม ที่นี่คือในป่าของอูบุด เกาะบาหลี อาจเป็นเพราะพวกเขาคุ้นเคยกับการเป็นแหล่งท่องเที่ยว ผู้คนชาวอินโดนีเซียจึงยอมรับการมีอยู่ของเราได้อย่างรวดเร็ว รอยยิ้มและคำทักทายของพวกเขาเปี่ยมล้นไปด้วยความเป็นกันเองอย่างเหลือเชื่อ พอถูกปฏิบัติด้วยความอ่อนโยนทั้งที่ไม่มีเหตุผลอะไร ก็อดที่จะรู้สึกซาบซึ้งขึ้นมาเองไม่ได้ คงเป็นเพราะอายุแล้วสินะ คงจะอย่างนั้นแหละ

ทิวทัศน์ชนบท ทางน้ำ หลังค ากระเบื้อง หน้าต่างกรอบไม้ สุนัขเดินไปมาอย่างอิสระโดยไม่มีสายจูง มีบางมุมที่คล้ายกับญี่ปุ่นในอดีตหรือเวียดนามในอดีต ทำให้รู้สึกสงบใจอย่างประหลาด แต่ก็มีแท่นบูชาเล็ก ๆ ตั้งอยู่ตามที่ต่าง ๆ และมีของถวายวางอยู่ พอเห็นวิธีการตกแต่งเหล่านั้น อ๋อ ที่นี่คือต่างประเทศนี่นา ฉันก็ถูกดึงกลับสู่ความเป็นจริง ที่นี่คือเกาะบาหลีครับ

ความทรงจำของคนเรานั้นเป็นสิ่งที่คลุมเครือ ยิ่งอายุมากขึ้นเท่าไร มันก็ยิ่งถูกเขียนทับกลายเป็น "ความทรงจำดีๆ" อย่างเข้าข้างตัวเองมากขึ้นเท่านั้น การเดินทางไปต่างประเทศครั้งแรกของฉันก็คือเกาะบาหลีเช่นกัน หาดกูตา หลังจากฝ่าฟันการสอบประจำภาคของมหาวิทยาลัยมาได้อย่างหวุดหวิด ฉันก็ขึ้นเครื่องบินทั้งที่แทบไม่ได้นอนมาครึ่งค่อนคืน สนามบินเดนปาซาร์ที่ฉันกับเพื่อนลงจากเครื่องมาในสภาพโทรมสุดๆ นั้นมีกลิ่นที่แปลกไม่เหมือนใคร ไม่ใช่กลิ่นดอกไม้ แต่รู้สึกว่าออกจะคาวๆ เหมือนปลา แต่ก็เป็นกลิ่นที่ไม่เคยได้กลิ่นมาก่อน แต่ตอนนี้ก็จำไม่ค่อยได้แล้ว เกาะบาหลีที่ฉันบุกตะลุยเข้าไปอย่างไม่กลัวอะไรเพราะยังหนุ่ม หาดกูตากลายเป็นแหล่งท่องเที่ยวไปเรียบร้อยแล้ว ถ้ามีนักเรียนสาวชาวญี่ปุ่นเดินมาด้วยกันเป็นกลุ่ม ก็แน่นอนว่าย่อมมีคนเข้ามาทักทายจีบกัน บรรยากาศเจ้าชู้ฉาบฉวยแบบนั้นเดิมทีก็ไม่ใช่แนวของผมอยู่แล้ว จึงเบื่อมันได้อย่างรวดเร็ว ผมชอบที่จะนอนอ่านหนังสือชิลล์ ๆ อยู่ในโรงแรมมากกว่า และการได้พูดคุยหัวเราะกับพนักงานโรงแรมด้วยภาษางู ๆ ปลา ๆ กลับทำให้ผ่อนคลายได้มากเสียยิ่งกว่า ไม่มีอะไรที่อยากซื้อเป็นพิเศษ เอาเป็นว่าเดินเล่นก็แล้วกัน จาลัน-จาลัน เดินเล่นไปเรื่อย ๆ ในตอนนั้นเอง พนักงานของโรงแรมก็บอกผมเรื่องจักรยานให้เช่า ฉันปั่นจักรยานไปตามถนนที่ไม่รู้จักอย่างไม่หยุด วิ่งวนไปทั่ว ต่อสู้กับจักรยานที่ไม่มีเกียร์และเบรกก็แข็งจนควบคุมยาก ไปตามถนนที่ขรุขระ แม้แต่กลางทุ่งนาก็ยังกระเด้งกระดอนไป สมัยนั้นคนญี่ปุ่นเป็นเรื่องแปลก จนถึงขั้นมีคนชี้นิ้วใส่ฉันด้วย หน้าโรงแรมสุดหรูที่นักศึกษาหญิงยากจนไม่มีปัญญาไปพัก ยามรักษาการณ์ปฏิบัติต่อฉันอย่างไม่ใยดี ฉันจึงจากไปราวกับหลบหนี จักรยานที่ยืมมาทั้งอานทั้งแฮนด์ก็ไม่พอดีกับตัว พอพยายามปรับให้เข้าที่ ก้นก็เริ่มเจ็บขึ้นเรื่อยๆ แล้วฉันก็หลงทาง ทั้งร้อน ทั้งหิว แถมยังรู้สึกใจคอไม่ค่อยดีอีก แล้วไอศกรีมมะพร้าวที่ซื้อจากร้านไอศกรีมที่บังเอิญเจอตรงนั้น ก็อร่อยจนน่าตกใจเลยล่ะ ถึงกับตาเบิกโพลงเลยทีเดียว อาจเป็นเพราะอยู่ไกลจากแหล่งท่องเที่ยวเลยเป็นราคาคนท้องถิ่นก็ได้ มันถูกมากๆ เลย รู้สึกเหมือนว่าจะราคาประมาณสิบเยนด้วยซ้ำ แน่นอนว่าความทรงจำนั้นเชื่อถือไม่ได้หรอก มันถูกเขียนทับด้วยความสุขไปแล้ว แต่ประสบการณ์ที่ทำให้ตื่นเต้นจริงๆ ในการเที่ยวต่างประเทศครั้งแรกของฉัน ก็คือจักรยานเช่าคันนี้แหละ ผิวหนังที่ก้นถลอกลอกออกจนหมด และขณะที่นอนคว่ำอยู่ในโรงแรม ฉันก็หัวเราะจนท้องแข็งกับเพื่อนไปพลางร้องว่าเจ็บ ๆ เรื่องไร้สาระ แต่ก็เป็นความทรงจำอันล้ำค่า บาหลีครั้งแรกของฉันหลงเหลืออยู่ในใจในแบบนั้นแหละ ตอนนั้นฉันยังไม่ได้ไปไกลถึงอูบุด แต่เสน่ห์ของบาหลีจะยิ่งลึกซึ้งขึ้นไปอีกที่อูบุด อันดับชีวิตการย้ายถิ่นฐาน