ลมหายใจของเมือง เส้นทางยามเช้า──มีผู้คนอยู่ และบทสนทนากลายเป็นทัศนียภาพ

ฉันไม่ได้ตั้งใจจะจมอยู่กับความคิดถึงอดีตหรอกนะ แต่เวลาอยู่ที่เวียดนาม บางครั้งก็อดคิดไม่ได้ว่า "อ้อ วิวนี้มันคล้ายกับภาพในวันเก่าๆ อยู่นิดหน่อยนะ" มันไม่ใช่ความรู้สึกโหยหาอดีตเสียทีเดียว แต่ใกล้เคียงกับความรู้สึกเหมือนมีใครมาเคาะเบาๆ ตรงมุมใดมุมหนึ่งของความทรงจำมากกว่า

ริมถนนธรรมดา ๆ ที่ต่างจากตลาดหรือย่านร้านค้า พอถึงตอนเช้าก็กลายเป็นร้านขายของไปด้วยเหมือนกัน ตรงมุมถนนที่ฉันเดินผ่านทุกเช้า มีคุณป้าสวมหมวกนอนลากำลังขายผลไม้อยู่ จำนวนชนิดไม่ได้มากนัก แต่ถ้าเทียบกับที่ญี่ปุ่นก็จะมีลูกพลับ ส้มโอ แอปเปิล องุ่น และผลไม้เอเชียตะวันออกเฉียงใต้อย่างขนุนวางเรียงอยู่ แม้จะเป็นเพียงการวางขายที่แค่เอาแผ่นเบาะรองปูไว้บนตะกร้าเท่านั้น แต่ก็มีลูกค้าแวะมาจริง ๆ พวกเขาทักทายกัน หัวเราะและพูดคุยกันไป คงเป็นเพียงบทสนทนาเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ไม่มีสาระอะไร แต่ด้วยวิธีนี้เอง ความเชื่อมโยงกับสังคมก็มีอยู่จริง ณ ที่ตรงนั้น แม้จะอยู่ในตลาดที่วุ่นวาย พอผ่านช่วงพีคของตอนเช้าไป ก็ราวกับว่าพวกเขาได้ค้นพบ "เวลาแห่งความเพลิดเพลิน" ของตัวเองในทันที เพราะมีภาพของเหล่าผู้ชายที่กำลังเล่นหมากรุกแบบเวียดนามกันอยู่

ไม่ใช่ว่าตัวเองอยากเข้าไปร่วมวงหรอกนะ แต่พอได้เดินอยู่ท่ามกลางวิวที่ดูสนุกสนานและผ่อนคลายแบบนี้ ก็รู้สึกมีความสุขขึ้นมายังไงไม่รู้ ที่นี่ไม่มีบรรยากาศแบบ "นี่ อย่ามัวแต่เล่นหมากรุกอยู่เลย ช่วยห่อสินค้าให้หน่อยสิ" หรือ "อันนี้ราคาเท่าไหร่เนี่ย ตั้งใจทำงานหน่อยสิ~" เลย สงสัยจังว่าใครเก่งกว่ากันนะ กำลังสูสีกันอยู่หรือเปล่า พวกเขาคุยอะไรกันอยู่นะ ถึงจะฟังภาษาไม่ออก แต่ที่ตรงนั้นก็รู้สึกเหมือนมีอากาศใสสะอาดไหลเวียนอยู่ พลังที่เปี่ยมล้นไปด้วยความสุข จะเรียกแบบนั้นดีไหมนะ หรือว่าไม่ใช่… บนถนนหน้าหมู่บ้านจัดสรร พอถึงตอนเช้า รถเข็นขายของหวานเต้าหู้ก็จะมาขาย เต้าหู้อ่อนๆ อุ่นๆ ก็คือเต้าฮวยที่มีอยู่ทั่วเอเชียตะวันออกเฉียงใต้นั่นเอง ตรงหน้ามีร้านกาแฟอยู่พอดี และก็มีลูกค้าจากร้านนั้นสั่งด้วย การกินอาหารที่ไม่ใช่ของร้านภายในร้านกาแฟ ที่เวียดนามถือว่าโอเค (แม้ช่วงหลังบางที่จะไม่เป็นแบบนั้นแล้วก็ตาม) เป็นกฎที่ใจกว้างแบบนั้นแหละ ต่างช่วยเหลือเกื้อกูลกัน ขอแค่ให้ค้าขายรุ่งเรืองไปด้วยกันก็พอ ผู้คนที่นั่งลงบนเก้าอี้ตัวเล็กๆ ของรถเข็นแล้วคุยเรื่องสัพเพเหระ ก็ค่อยๆ ทยอยมารวมตัวกัน แล้วก็มีผู้หญิงคนหนึ่งที่เพิ่งตื่นนอนแล้วขี่จักรยานมา ถูกดึงดูดจนแวะเข้ามาซื้อของหวานเต้าหู้ไป

ไม่ใช่สถานที่พิเศษอะไร แต่กระนั้น สถานที่ที่ผู้คนได้พูดคุยกันเล่นๆ และมารวมตัวกันอย่างเป็นธรรมชาติราวกับฮัมเพลงเบาๆ กลับมีอยู่ตามที่ต่างๆ อย่างเป็นธรรมชาติ อันดับการใช้ชีวิตแบบย้ายถิ่นฐาน