สตรอว์เบอร์รีวงกลมสองชั้น — การต่อรองสีแดงหลังเทศกาลเต๊ต

วันสุดท้ายของเต็ด—เทศกาลตรุษญวน ท้องถนนในนครโฮจิมินห์เงียบสงบจนแทบเก้อ ราวกับทั้งเมืองถูกรีเซ็ตเสียครั้งหนึ่ง เพราะกำลังจะไปเที่ยว ฉันเลยจัดของในตู้เย็นออกไปหมด พูดตามตรงคือไม่มีอะไรจะกินเลย ผักและเนื้อแช่แข็งยังพอมีอยู่ แต่ผักที่มักตุนไว้ประจำกลับไม่เหลือ ด้วยความหวังเพียงครึ่งเดียว ฉันจึงออกไปตลาดยามเช้า ร้านค้าที่ปกติจะเรียงรายจนล้นออกมาถึงทางเดิน ในช่วงนี้กลับว่างเปล่าโล่งเตียน ระหว่างเทศกาลเต็ด ฉันแวะร้านสะดวกซื้อและซูเปอร์มาร์เก็ตด้วย แต่ชั้นวางก็ว่างเกลี้ยงเสียจริง ความว่างเปล่าที่ชวนให้รู้สึกโล่งใจอย่างประหลาด ทำให้เห็นได้ชัดว่าทุกคนจริงจังกับการกักตุนของแค่ไหน—และจริงจังกับการพักผ่อนแค่ไหน ที่ตลาดแห่งนั้นก็มีผู้คนที่ออกมาหาซื้อวัตถุดิบเช่นเดียวกับฉัน ราว 40% ของปกติ ฉันมองไปตามแผงขายด้วยความคิดที่ว่าแค่มีผักพอประมาณก็บุญโขแล้ว เมื่อนั้นเองก็เห็นผู้คนมามุงกันอยู่ไม่ไกลข้างหน้า

นี่ลดราคาอะไรหรือเปล่านะ? พอเดินเข้าไปใกล้เหมือนถูกดึงดูด——ตรงนั้นมีสตรอว์เบอร์รีอัดแน่นเต็มไปหมด! รถบรรทุกสตรอว์เบอร์รี ช่างหาดูได้ยากจริง ๆ ที่เวียดนามสตรอว์เบอร์รีเป็นของราคาแพง เป็นผลไม้ที่ต้องยอมควักกระเป๋าซื้อไว้ต้อนรับแขก อยู่ในระดับของขวัญเลยทีเดียว นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นรถขายลดราคามาที่ตลาดธรรมดา ๆ หรือว่าจะเป็นของเหลือก่อนเทศกาลตรุษจีนนะ? ถึงอย่างนั้นก็ไม่เป็นไร พอมันมาถึงด้วยรถบรรทุกแล้ว ยังไงก็อดตั้งความหวังไม่ได้จริง ๆ รีบเช็กราคาทันที มีตัวอักษรเขียนด้วยลายมืออยู่บนฝากล่องโฟม

1 กก. = 10,000 ดอง? ……เอ๊ะ? 60 เยนเนี่ยนะ? ทั้งที่คิดในใจว่า "มันถูกเกินไปหรือเปล่านะ" ฉันก็รับถุงจากเจ้าของร้านมาแล้วรีบเปิดออกทันที จะเลือกลูกไหนดีนะ ฉันค่อย ๆ หยิบสตรอว์เบอร์รีที่กองระเกะระกะอยู่บนกระบะท้ายรถบรรทุกขึ้นมาดูอย่างพิถีพิถัน โชคดีจัง มีสตรอว์เบอร์รีลูกสวย ๆ อยู่เยอะเลย พอผู้คนมามุงกันมากขึ้น เจ้าของร้านก็ยกตะกร้าสตรอว์เบอร์รีออกมาทีละใบ ๆ ต่อเนื่องกัน สตรอว์เบอร์รีในตะกร้าถูกห่อด้วยใบเขียว ๆ อย่างใบกะหล่ำปลีซ้อนกันหลายชั้นเหมือนฟูกนอน สีแดงตัดกับสีเขียวช่างน่ารักน่าเอ็นดู ดูราวกับงานจัดดอกไม้ศิลปะเล็ก ๆ ชิ้นหนึ่ง แม้จะจับตะกร้าคว่ำลงเทออกมาอย่างหยาบ ๆ แต่ด้วยฟูกใบไม้นี่แหละ ต่อให้สตรอว์เบอร์รีจะกลิ้งไปกลิ้งมาก็ไม่เป็นไร ทั้งที่ดูรุนแรงแต่ก็มีเหตุผลรองรับอย่างดี ตลาดน่ะ เก่งเรื่องแบบนี้อยู่เสมอ พอฟูกใบไม้ถูกดึงออกไปอย่างรวดเร็ว ผู้คนก็กรูเข้ามารุมสตรอว์เบอร์รีที่เปลือยเปล่าเหล่านั้น สิ่งที่ฉันสังเกตเห็นตรงนี้ก็คือ… สิ่งที่คนเวียดนามเลือกคือลูกใหญ่ ค่อนข้างแข็ง และสีแดงที่ยังอ่อนอยู่หน่อย ๆ แทนที่จะเป็นสีแดงเข้มจัดที่สุกงอมเกินไป สีแดงอมเขียวกลับได้รับความนิยมมากกว่า ต่อให้รูปทรงจะไม่ค่อยสวยก็ตาม ขอแค่ลูกใหญ่และแข็งไว้ก่อนดูจะเป็นที่ถูกใจ รสนิยมนี้แทบจะตรงกันข้ามกับคนญี่ปุ่นเลยนะคะ สำหรับคนญี่ปุ่น สตรอว์เบอร์รีคือพระเอกของช็อตเค้ก ต้องลูกเล็ก สีแดงสด และถ้าเป็นไปได้ก็ควรสุกงอมเต็มที่ หวานและอร่อยแม้กินสด ๆ นั่นแหละคืออุดมคติ พูดง่าย ๆ ก็คือ ฉันกำลังง่วนเก็บสตรอว์เบอร์รีที่คนเวียดนามคัดทิ้งออกไปนั่นเอง

ในเกมโซเม็งไหลน้ำ ผมมีหน้าที่คอยดักรอจับเส้นที่ไหลมาจนถึงปลายทางท้ายน้ำ ก็ถือเสียว่าของที่เหลืออยู่นั้นแหละที่มีลาภก็แล้วกัน ผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างๆ ทำท่าภาคภูมิใจนิดๆ ยัดใส่ถุงจนเต็มแล้วยื่นให้เจ้าของร้าน เจ้าของร้านชั่งสตรอว์เบอร์รีบนตาชั่งแล้วยื่นให้พร้อมพูดว่า "นี่จ้า~ 2 กิโล 200KVND นะ" เธอถึงกับแข็งค้าง ลูกค้าคนอื่นๆ ที่กำลังยัดสตรอว์เบอร์รีใส่ถุงก็หยุดชะงักไปชั่วขณะ และแน่นอน ผมเองก็ด้วย เอ๊ะ แต่บนป้ายเขียนว่า 10KVND นี่นา…? พอมองดีๆ ปรากฏว่าเลขศูนย์นั้นเป็นวงกลมสองชั้น 1◎KVND

อ๋อ อย่างนี้นี่เอง เฮ้ย เฮ้ย เฮ้ย อย่ามาบวกทบกันสิ~~~ เขียนเลขศูนย์สองตัวเรียงกันสวยๆ ข้างๆ หน่อยสิลุง~ ฉันแอบแซวอยู่ในใจเบาๆ เจ้าของร้านยิ้มกริ่ม ไม่มีทีท่าสำนึกผิดสักนิด อ้อ อย่างนี้นี่เอง แกมองทะลุความรู้สึกของฉันที่แว้บคิดไปแม้เพียงชั่วขณะว่า "หรือมันจะถูก" นี่ฉันโดนนักวางแผนเล่นงานเข้าให้แล้ว แต่ก็ไม่โกรธหรอกนะ 1 กก. = 100 KVND (ประมาณ 600 เยน) ถึงอย่างนั้นก็ยังถือว่าถูกพอตัวอยู่ดี ผู้หญิงข้างๆ ก็ยิ้มขื่นๆ แล้วจ่ายไป 200 KVND บรรยากาศของตลาดไม่ได้พังทลายลง เจ้านี่ เก่งไม่เบาเลยนะ ฉันเลือกลูกสีแดงสุกใหม่อีกครั้งด้วยมือที่นิ่งขึ้นกว่าเมื่อครู่เล็กน้อย สตรอว์เบอร์รีสีแดงสด 600 กรัม

วันนี้จะทำแยมสตรอว์เบอร์รี

ห้องเต็มไปด้วยกลิ่นหอมเปรี้ยวอมหวานของสตรอว์เบอร์รี