เสน่ห์ของซมเบะยากิแบบใหม่

เพราะเป็นคนชอบภาชนะ เลยมักจะเดินสำรวจร้านต่างๆ อยู่บ่อยๆ แล้วก็... ไปเจอเครื่องปั้นซนเบยากิ (แบบใหม่) ที่น่าสนใจเข้า เลยคิดว่า "อันนี้ดีนี่" และลองเช็คดู

นี่คือชามเซรามิกทรงชามสไตล์นิว-ซนเบะค่ะ จะใช้ล้างมือก็ได้ หรือจะใช้เป็นชามล้างวัตถุดิบก็ได้... ดูเหมือนจะใช้ได้ทั้งเป็นเครื่องมือและเป็นของตกแต่งเลยค่ะ ที่สำคัญคือสีสันและพื้นผิวแบบนี้สวยมากจริงๆ ถ้าให้เลือกในอุดมคติ อยากเอาไปใช้เป็นอ่างล้างหน้าในห้องน้ำที่บ้านเลย แต่นั่นก็คงเป็นเรื่องใหญ่พอสมควร เลยลองเสนอให้สามีที่ทำงานออกแบบร้านค้าและออฟฟิศดูว่า เอาไปเป็นข้อมูลอ้างอิงดีไหม บอกเขาว่า เครื่องปั้นซนเบะยากิน่ารักสุดๆ ผู้หญิงต้องชอบแน่ๆ!! พอเป็นแบบนั้น ดูเหมือนเขาจะรู้สึกว่ามันเหมาะกับอสังหาริมทรัพย์ที่กำลังก่อสร้างอยู่ตอนนี้พอดี เลยซื้อมาค่ะ

กำลังตื่นเต้นอยู่เลยว่าจะเอาไปใช้แบบไหนกันนะ〜

ได้รับข้อความจากสามีว่า "จะเอาไปใช้ถ่ายรูปนะ~

ฉันรู้สึกตื่นเต้นมาก และนี่คือภาพที่ถูกส่งมาให้

ได้รับการประดับตกแต่งอยู่ที่แผนกต้อนรับและสำนักงานของบริษัทท่องเที่ยว HIS ในนครโฮจิมินห์ค่ะ ใช้เป็นแจกันดอกไม้นั่นเอง

ที่ปลายเท้าของชุดอ่าวหญ่ายที่สามารถลองสวมใส่ได้

อยู่ด้านหลังจักรยานโบราณ (Peugeot) 555

ถ้ามีโอกาสแวะไปที่ HIS ก็อยากให้ลองไปดูกันนะคะ แล้วก็เมื่อก่อนฉันคิดว่าเครื่องปั้นดินเผาซมเบะโบราณนี่แหละสุดยอดที่สุดแล้ว แต่พอมาดูกระแสช่วงหลังๆ นี้ ก็รู้สึกว่าไม่ใช่อย่างนั้นเสมอไปนะ~ ยังไงก็ตาม เพราะมันเป็นภาชนะสำหรับคนทั่วไป จะมีค่าก็ต่อเมื่อได้ใช้งานจริง จะเก็บไว้ประดับก็ดีเหมือนกัน แต่ส่วนตัวแล้วฉันเป็นสายที่ใช้แบบลุยๆ เต็มที่มากกว่า ของที่แพงเกินไปก็~~~ นะคะ เข้าใจกันเนอะ อันที่จริงแล้ว เครื่องปั้นดินเผาซองเบ (Sơn mài Bình Dương) เป็นเครื่องปั้นดินเผาแบบดั้งเดิมที่เป็นตัวแทนของจังหวัดบิ่งเยือง (ชื่อเดิมคือจังหวัดซองเบ) ทางตอนใต้ของเวียดนาม ตั้งแต่ปลายศตวรรษที่ 19 ถึงต้นศตวรรษที่ 20 เครื่องปั้นดินเผานี้ได้พัฒนาขึ้นโดยรับเอาเทคนิคจากช่างปั้นชาวจีนและชาวฝรั่งเศสเข้ามาผสมผสาน และมีการผลิตอย่างกว้างขวาง ตั้งแต่ของใช้ในชีวิตประจำวันไปจนถึงเครื่องประดับตกแต่ง สิ่งที่มีชื่อเสียงเป็นพิเศษคือลวดลายเรียบง่ายแบบพื้นบ้านที่วาดด้วยสีครามหรือสีแดงบนพื้นสีขาว ซึ่งมีเสน่ห์เฉพาะตัวที่ดูตลกขบขันแต่แฝงไปด้วยความอบอุ่น แต่เดิมนั้นเน้นภาชนะที่ใกล้ชิดกับชีวิตประจำวัน เช่น โถ จาน แจกัน และไห โดยใช้ดินสีแดงจากท้องถิ่นและเผาด้วยเตาฟืน ดูเหมือนว่าจำนวนการผลิตจะลดลงจากการเข้าสู่ยุคอุตสาหกรรมตั้งแต่ทศวรรษ 1970 เป็นต้นมา แต่ปัจจุบันยังคงมีการผลิตที่ปรับเปลี่ยนรูปแบบไป โดยยังคงรักษาเทคนิคดั้งเดิมเอาไว้ ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ กระแสย้อนยุคและความนิยมในของใช้เวียดนามที่เพิ่มขึ้นทำให้ได้รับความสนใจมากขึ้นนะครับ/คะ ยังปรากฏอยู่ตามร้านอาหาร คาเฟ่สไตล์เก๋ๆ และร้านขายของกระจุกกระจิกในนครโฮจิมินห์อีกด้วย แม้แต่นักท่องเที่ยวชาวญี่ปุ่นก็ยังปรากฏตัวตามตลาดนัดของเก่าและร้านขายของโบราณเพื่อตามหาเครื่องปั้นดินเผาซองเบ้เก่าๆ... และเพราะเข้ากันได้ง่ายกับอาหารญี่ปุ่น จึงเป็นความจริงที่หลายคนหยิบมันขึ้นมาง่ายๆ ในฐานะ "เครื่องปั้นดินเผาสไตล์ญี่ปุ่นแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้" ซองเบ้ ที่เคยเป็นที่นิยมในฐานะภาชนะโบราณนั้น มีคนหลงใหลในเสน่ห์ของมันไม่น้อย ต่างพยายามค้นหาด้วยวิธีต่างๆ นานา และหากสภาพดี บางชิ้นก็มีการขายในราคาสูงกว่า 10,000 เยนเลยทีเดียว เครื่องปั้นดินเผาซองแบรุ่นใหม่ที่สืบทอดความอบอุ่นของลวดลายวาดมือแบบเรียบง่าย ไม่ว่าจะเป็นลายดอกไม้ ลายไก่ หรือลายครามน้ำเงิน บางคนก็ชื่นชอบของวินเทจ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าสภาพมักจะไม่ค่อยดีหรือดูเก่าไปสักหน่อย เครื่องซองแบแบบใหม่เริ่มถูกนำมาใช้ในชีวิตประจำวันมากขึ้น ทั้งคนที่หยิบจับและคนที่ซื้อเครื่องซองแบใหม่ก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ค่ะ ถ้าพูดถึงโฮจิมินห์ แบรนด์อย่าง "Nang Ceramic (นังเซรามิก)" หรือ "Tuhu Ceramics" รวมถึง "emMeo Saigon" ก็น่าสนใจไม่น้อยเลยค่ะ เรื่องราคา ถ้าซื้อที่นั่นจานรองแบบเล็ก (ขนาดประมาณ 15 เซนติเมตร) เริ่มต้นที่ประมาณ 150,000 ดอง หรือราว ๆ 900 เยนต่อใบ (ถ้าที่ญี่ปุ่นคงเริ่มที่ประมาณ 3,000 เยน) เลยหาซื้อได้ง่ายในราคาที่จับต้องได้!

สองชิ้นด้านหน้าเป็นเครื่องปั้นซมเบะโบราณ ส่วนที่เหลือเป็นเครื่องปั้นซมเบะแบบใหม่ ฉันใช้ปนกันไปเรื่อยๆ โดยไม่แยกแยะ ฉันแอบจินตนาการเอาเองว่าต่อไปนี้ เครื่องปั้นซมเบะแบบใหม่ที่ผสมผสานความสะดวกในการใช้งาน ราคาที่จับต้องได้ และดีไซน์ที่สวยงามเข้าด้วยกัน คงจะกลายเป็นเรื่องธรรมดามากขึ้นเรื่อยๆ อันดับชีวิตการย้ายถิ่นฐาน