【ค่ายฐาน Mount Everest ในทิเบต】ผ่านเขา Gyatso La พระอาทิตย์ตก Mount Everest และท้องฟ้าเต็มไปด้วยดาวของ Milky Way——ประสบการณ์อันน่าตกใจที่เกิดขึ้นเพียงครั้งเดียวในชีวิต

วันนี้คือวันที่น่าประทับใจที่สุดและสั่นสะเทือนหัวใจที่สุดในทริปทิเบตทั้งหมด ออกเดินทางจากซิกัตเซ่ มุ่งหน้าไปตามถนนภูเขาที่คดเคี้ยวสู่หลังคาโลก ชั่วขณะที่เห็นภูเขาหิมะ ยอดเขาระดับโลกทั้งห้าเรียงตัวเป็นแนวเดียวกัน แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องบนยอดเขาเอเวอเรสต์ กลายเป็นสีทองราวกับปิรามิด และยามค่ำคืนที่ดวงดาวเต็มฟ้า ทางช้างเผือกมองเห็นชัดเจนท่ามกลางความเงียบสงบ—— สิ่งเหล่านี้ล้วนทำให้รู้สึกว่า แค่ได้มาที่นี่สักครั้งหนึ่งในชีวิตก็เพียงพอแล้ว

🗓 ภาพรวมแผนการเดินทางวันนี้ ออกเดินทางจากซีกาเซ่ → เขตบริการนักท่องเที่ยว 318 → ช่องเขาเจียโชลา (5248 เมตร) → อุทยานแห่งชาติเอเวอเรสต์ → เก้าโค้งสิบแปดหักศอก → ช่องเขาเจียอูลา → สถานีเปลี่ยนรถ → เปลี่ยนเป็นรถตู้ → แคมป์เบสแคมป์เอเวอเรสต์ (เต็นท์หรู) → พระอาทิตย์ตกที่เอเวอเรสต์ → ถ่ายภาพท้องฟ้าเต็มไปด้วยดาว รายการ รายละเอียด แก่นหลักของวันนี้ ท้าทายขีดจำกัด มุ่งตรงสู่เบสแคมป์เอเวอเรสต์ ระดับความสูงสูงสุด 5248 เมตร (ช่องเขาเจียโชลา) ค่าใช้จ่ายวันนี้ บัตรเข้าชม RMB 160 บัตรค่าโดยสาร RMB 120 ประสบการณ์ที่พัก "โซนเต็นท์หรู" ที่แคมป์ฐานเอเวอเรสต์ จังหวะยามเช้าที่เร่งรีบ: มุ่งหน้าสู่หลังคาโลก เช้าวันนี้ช่างเร่งรีบเหลือเกิน อาหารเช้าของโรงแรมแม้จะอุดมสมบูรณ์จริง ๆ แต่กว่าจะเปิดก็ 7:30 น. และต้องรวมตัวกันตอน 8:00 น. จึงได้แต่รีบตักอาหารร้อน ๆ ใส่จานหนึ่งใบ แล้วรีบดื่มชาเนยชาแก้วแรกที่ได้ลิ้มลองในทิเบต ก่อนจะรีบหิ้วกระเป๋าเดินทางลงมาข้างล่างอย่างเร่งรีบ

กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ของเราต้องฝากไว้ที่โรงแรม สามารถพกไปได้เพียงเป้และกระเป๋าถือเท่านั้น เพราะขั้นตอนต่อไปในการเข้าสู่ค่ายฐานเอเวอเรสต์จำเป็นต้องเปลี่ยนไปนั่งรถมินิบัส รถคันเดิมไม่สามารถขึ้นเขาได้ 💡 ข้อควรทราบ การเดินทางไปค่ายฐานเอเวอเรสต์ต้อง "เดินทางแบบเบาตัว": ต้องนำไป —— เสื้อกันหนาว ถุงมือ ยา ถังออกซิเจน กระบอกน้ำเก็บอุณหภูมิ บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ไม่จำเป็นต้องนำไป —— เสื้อผ้าสำรองที่ไม่จำเป็น กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ พื้นที่บริการนักท่องเที่ยว 318: เข้าสู่การท้าทายความสูงอย่างเป็นทางการ ใช้เวลาเดินทางประมาณ 1.5 ชั่วโมงถึงพื้นที่บริการนักท่องเที่ยว 318 ทุกคนไปเข้าห้องน้ำ เติมน้ำ และบางคนก็ไปถ่ายรูปกับป้ายสัญลักษณ์ "ทางหลวงแผ่นดินสาย 318" ขนาดใหญ่ด้วย

จากที่นี่เป็นต้นไป ความสูงก็ยังคงเพิ่มขึ้นตลอด ไกด์ก็เตือนให้เราเปิดแก๊สออกซิเจนไว้ก่อน เพื่อป้องกันอาการอึดอัดจากการปีนขึ้นอย่างรวดเร็ว

ด่านเจียชั่วลา ความสูง 5248 เมตร: ภาพแรกของภูเขาหิมะที่สั่นสะเทือนหัวใจ หลังรับประทานอาหารเสร็จ เราก็เดินทางมาถึงด่านเจียชั่วลาที่ระดับความสูง 5248 เมตร พอรถจอดปุ๊บ ฉันก็อดใจไม่ไหวรีบลงจากรถทันที ทิวเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลนแผ่กว้างอยู่ตรงหน้า งดงามตระการตาจนอดรู้สึกเกรงขามไม่ได้ ธงมนตราหลากสีสันโบกสะบัดอยู่ริมถนนเต็มไปหมด ฉันตั้งใจถวายผ้าฮาตะที่ไกด์มอบให้ในวันแรก เพื่ออธิษฐานขอให้การเดินทางที่เหลือราบรื่นปลอดภัย

หลังจากออกจากด่านเจียชั่วลา ก็คือเขตอนุรักษ์ธรรมชาติแห่งชาติเอเวอเรสต์ ที่นี่เองที่เรา "ทักทายเอเวอเรสต์เป็นครั้งแรก

มาถึงอุทยานแห่งชาติเอเวอเรสต์: ก้าวเข้าสู่หลังคาโลกอย่างเป็นทางการ หลังจากนั่งรถต่ออีกประมาณหนึ่งชั่วโมง เราก็มาถึงทางเข้าอุทยานแห่งชาติเอเวอเรสต์ ก่อนอื่นมาถ่ายรูปที่ระลึกเชิงสัญลักษณ์กันก่อน — นี่คือจุดเริ่มต้นของการก้าวสู่หลังคาโลก

จากนั้นก็มาถึงเส้นทางสุดคลาสสิก "เก้าโค้งสิบแปดเลี้ยว" ถนนบนภูเขาที่คดเคี้ยวราวกับริบบิ้นสีขาว ทอดยาวขึ้นไปเป็นวงๆ ท่ามกลางขุนเขา ยิ่งระดับความสูงมากขึ้นเท่าไร ทิวทัศน์ก็ยิ่งงดงามตระการตามากขึ้นเท่านั้น ช่องเขาเจียวูลา (จุดชมวิวเอเวอเรสต์): ยอดเขายักษ์ระดับโลกทั้งห้าเรียงตัวเป็นแนวเดียวกัน วันนี้อากาศดีจนแทบไม่น่าเชื่อ ยืนอยู่บนจุดชมวิว มองเห็นยอดเขาทั้งห้าเรียงกันเป็นเส้นตรงเป๊ะ: ยอดเขามาคาลู (สูงเป็นอันดับ 5 ของโลก) ยอดเขาโลตเซ (สูงเป็นอันดับ 4 ของโลก) ยอดเขาเอเวอเรสต์ (สูงเป็นอันดับ 1 ของโลก) ยอดเขาโชโอยู (สูงเป็นอันดับ 6 ของโลก) ยอดเขาชิชาปังมา ยอดเขาเอเวอเรสต์ตั้งตระหง่านอยู่ตรงกลางราวกับปิรามิดที่สมบูรณ์แบบ สง่างามจนทุกคนเงียบกริบไปชั่วขณะ มองเห็นถนนคดเคี้ยวที่เพิ่งขับขึ้นมาทอดตัวอยู่เบื้องล่าง ในวินาทีนั้นฉันก็เข้าใจขึ้นมาทันที: ที่แท้แล้ว เพียงแค่ "ได้เห็น" ก็เพียงพอที่จะสั่นสะเทือนหัวใจแล้ว

จุดเปลี่ยนรถ: เปลี่ยนเป็นรถตู้เล็กเพื่อขึ้นเขาช่วงสุดท้าย หลังจากอำลาจุดชมวิวด้วยความอาลัยอาวรณ์ เดินทางลงมาประมาณหนึ่งชั่วโมงก็ถึงจุดเปลี่ยนรถ เนื่องจากค่ายฐานเอเวอเรสต์มีการควบคุมยานพาหนะ เราจึงต้องเปลี่ยนไปนั่งรถตู้เล็กของทางการเพื่อขึ้นเขาต่อ ค่าใช้จ่ายมีดังนี้ (ราคาจริงขึ้นอยู่กับวันที่เดินทาง): ค่าบัตรเข้าชม: 160 หยวน ค่าตั๋วรถ: 120 หยวน รถตู้เล็กมักจะเต็มแน่น ทุกคนต้องกอดถังออกซิเจน เสื้อคลุม หรือเสบียงของตัวเอง พื้นที่ไม่ค่อยกว้างขวางนัก แต่พอนึกว่าจุดหมายปลายทางคือเชิงเขาเอเวอเรสต์ ความไม่สะดวกทั้งหมดก็กลายเป็นสิ่งที่คุ้มค่า

มาถึงแคมป์ฐานเอเวอเรสต์แล้ว (เต็นท์หรู) — สะดวกสบายเกินคาด! ในที่สุดก็มาถึงแคมป์ฐานเอเวอเรสต์ก่อนพลบค่ำ ปีนี้บริษัททัวร์บอกเป็นพิเศษว่าโซนเต็นท์ได้ "อัปเกรด" เป็นเวอร์ชันหรูแล้ว ไม่ใช่เต็นท์ธรรมดาอีกต่อไป: มีห้องโถงส่วนกลางขนาดใหญ่หนึ่งห้อง ในห้องโถงมีเครื่องทำความร้อน มีน้ำดื่มร้อนให้บริการ ความสะอาดของห้องพักเกินความคาดหมายไปมาก ไกด์บอกว่า: หลังจากปลายเดือนตุลาคมจะไม่พักที่นี่อีกแล้ว ถือว่าเรามาเจอจังหวะเวลาที่ดี (กรุ๊ปทัวร์ต่อจากนี้จะต้องไปพักที่สถานีเปลี่ยนถ่ายที่เชิงเขาแทน)

เดินป่า 20 นาที ไปยังจุดชมวิวเขาเอเวอเรสต์: พระอาทิตย์ตกที่งดงาม หลังจากพักผ่อนสั้น ๆ เราหาบคอบน้อย ๆ และเดินขึ้นไปยังจุดชมวิวที่สูงกว่า ใช้เวลาประมาณ 20 นาที ระหว่างทางเราผ่านสถานีพักผ่อนของนักท่องเที่ยวที่เต็มไปด้วยนักท่องเที่ยวที่กำลังพักผ่อน

พอมาถึงจุดชมวิว ก็มีผู้คนยืนกันแน่นขนัดแล้ว ต่างรอคอยแสงสุดท้ายนั้นอยู่ เอเวอเรสต์ ช่างงดงามตระการตา จนทำให้รู้สึกเคารพยำเกรงขึ้นมาในใจ ชาตินี้อาจไม่มีโอกาสได้ปีนขึ้นไป แต่การได้พบเจอกันครั้งนี้ก็เพียงพอแล้ว

ประมาณ 19:20 น. แสงอาทิตย์ยามเย็นส่องสว่างเหนือยอดเขาเอเวอเรสต์—— แสงอาทิตย์ยามเย็นย้อมสียอดเขาเอเวอเรสต์ ทำให้ภูเขาทั้งลูกเปลี่ยนเป็นสีทอง ความตื่นตาตื่นใจนั้น ทำให้แม้แต่ลมหายใจก็ยังช้าลง

เวลา 19:40 ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าลงไปอย่างสมบูรณ์ ยอดเขาข้างเคียงแสดงสีม่วง淡ๆ เหมือนว่าธรรมชาติกำลังจำสี

ฉากนี้คือโชคที่มีเพียงครั้งเดียวในชีวิต ที่จุดชมวิวนี้มีศิลาจารึกอยู่ ตอนที่เพิ่งมาถึงมีคนต่อแถวถ่ายรูปกันมากมาย แต่หลังจากแสงอาทิตย์ยามเย็นส่องสว่างยอดเขาเอเวอเรสต์แล้ว ฝูงชนก็กระจายตัวออกไป ตอนนี้จึงสามารถถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระลึกได้อย่างสบายๆ

ค่ำคืนที่เบสแคมป์เอเวอเรสต์: บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป โยเกิร์ต และท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาว มื้อเย็นเรียบง่ายแต่พิเศษ: บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่เตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อคืน บวกกับโยเกิร์ตที่ไกด์เลี้ยง ทุกคนนั่งล้อมวงคุยกันในห้องโถงเพื่อคลายหนาว ราวกับเป็นครอบครัวเล็กๆ ในช่วงเวลาสั้นๆ

เรานัดกันไว้ว่าจะถ่ายภาพท้องฟ้าเต็มไปด้วยดาวตอนเที่ยงคืน ฉันพักจนถึงเวลา 23:40 น. แล้วแต่งตัวออกไปอีกครั้ง เผชิญกับความหนาวเย็น -10°C เราเดินมุ่งหน้าไปยังจุดชมวิว พยายามหลบเลี่ยงแสงไฟจากแคมป์ ในตอนนั้นเองที่ฉันเงยหน้าขึ้นมอง— ดวงดาวเต็มท้องฟ้า ทางช้างเผือกชัดเจนราวกับเป็นแถบสีขาวที่ถูกวาดขึ้นมา

ฉันยืมขาตั้งกล้องจากเพื่อนร่วมทางมาถ่ายภาพที่ฉันชอบที่สุดของคืนนี้: ยอดเขาเอเวอเรสต์ × ท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาว × ความสงบนิ่งของที่ราบสูง

หลังจากถ่ายรูปหมู่ไปหลายครั้ง เราถึงกลับไปพักในเต็นท์ใกล้จะรุ่งสาง

สรุป: ความยิ่งใหญ่ของยอดเขาเอเวอเรสต์ คือสิ่งที่ร่างกายและจิตวิญญาณจดจำไปพร้อมกัน ในปี 2024 เมื่อแหงนมองยอดเขาอันนาปุรณะที่เนปาล ฉันรู้สึกถึงความสะเทือนใจของภูเขาสูงเป็นครั้งแรก แต่วันนี้ การได้เห็นยอดเขาสูงสุดสิบอันดับแรกของโลกถึงสี่ยอดเรียงเคียงกันในคราวเดียวที่จุดชมวิวเอเวอเรสต์ ความรู้สึกท่วมท้นนั้นอยู่คนละระดับกันโดยสิ้นเชิง จากแสงสีขาวของภูเขาหิมะที่เห็นครั้งแรกที่ช่องเขาเกียโซลา ไปจนถึงห้ายอดเขาที่เรียงต่อกันที่จุดชมวิว； จากแสงอาทิตย์ยามเย็นที่ย้อมยอดเขาเอเวอเรสต์เป็นสีแดง ไปจนถึงการแหงนมองทางช้างเผือกกลางดึกที่อุณหภูมิ -10°C； จากลมหนาวที่แทงทะลุกระดูก ไปจนถึงบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปร้อนๆ ถ้วยนั้นในเต็นท์—— ทุกฉากเตือนใจนักเดินทางว่า มนุษย์ที่ยืนอยู่ต่อหน้าภูเขานั้นช่างเล็กจ้อยเหลือเกิน ขณะที่ธรรมชาตินั้นยิ่งใหญ่ตลอดกาล