ตรุษจีน ที่อูบุด (ไดอารีเกาะบาหลี ①)

ถ้าเป็นไปได้ ฉันอยากไปใช้เวลาช่วงตรุษจีนที่ต่างประเทศ มันเป็นความรู้สึกเล็กๆ ของฉันกับสามีที่ยังคงมีอยู่เรื่อยมาโดยไม่รู้ตัว นับตั้งแต่มาอยู่เวียดนามก็ผ่านมานานพอสมควรแล้ว แต่การได้ใช้ช่วงตรุษจีนอย่างสบายๆ สองคนสามีภรรยา กลับเป็นเรื่องที่ยากอย่างไม่น่าเชื่อ มีทั้งช่วงโควิด มีทั้งงาน บางทีก็ไปใช้เวลากับเพื่อน… บางครั้งก็เป็นแบบ "พอรู้ตัวอีกที คราวนี้จังหวะมันก็ลงตัวพอดี" คราวนี้เป็นครั้งแรกในรอบนานที่เราจะไปอูบุด เกาะบาหลี บาหลีนี่เป็นครั้งที่สามแล้ว อูบุดเป็นที่ที่ฉันชอบเป็นพิเศษ และครั้งก่อนก็เป็นช่วงก่อนโควิด พอมานึกดูก็ห่างหายไปนานทีเดียว ที่นี่ทำให้ใจสงบจริงๆ ทั้งที่ตั้งใจมาเพื่อความสงบ แต่กว่าจะมาถึงกลับไม่สงบเลย นี่แหละคือชีวิต การเตรียมตัวล่วงหน้าไม่ได้สมบูรณ์แบบเลย พอจองโรงแรมกับตั๋วเครื่องบินไว้แต่เนิ่นๆ ก็เลยรู้สึกไปเองว่าทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว พอใกล้ถึงเวลาก็มาลนลานเรื่องวีซ่า~VOA เรื่องแลกเงินก็เหมือนกัน ยังลังเลไม่ตกว่าจะเอาเงินเยนญี่ปุ่นหรือเงินเวียดนามไปแลกเป็นดอลลาร์ดี แล้วก็ออกเดินทางทั้งที่ยังลังเลอยู่อย่างนั้น ดูเหมือนว่าความลังเลไม่ใช่สิ่งที่จะทิ้งไว้ข้างหลัง แต่เป็นสิ่งที่ต้องพกติดตัวไปด้วย

เพราะเที่ยวบินล่าช้าและมีเรื่องนู่นนี่มากมาย กว่าจะถึงโรงแรมก็เป็นเวลากลางคืนแล้ว แต่ฉันก็ได้กลับมายังผืนป่าของอูบุด ที่ห่อหุ้มด้วยความเงียบสงบและความชื้น กลิ่นอายของแมลง และลมหายใจของนก ป่านั้นดีจริง ๆ มีแต่ฉันนี่แหละที่วุ่นวายไปเองอยู่ฝ่ายเดียว ส่วนป่ากลับทำหน้าราวกับว่ามันเป็นป่ามาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ตอนนี้พวกเรารู้สึกอยากอยู่ชนบทมากกว่าทะเล เราถูกดึงดูดด้วยทุ่งนา เนินเขา และผืนป่า จะโทษว่าเป็นเพราะอายุก็คงเป็นคำอธิบายที่สงบสุขที่สุด ตอนที่ยังสาวกว่านี้ ฉันรู้สึกว่าเคยพูดทำนองว่า "ทะเล!" อยู่เหมือนกัน แต่ตอนนี้ใจกลับโน้มเอียงไปทางถนนขึ้นเนินมากกว่า ร้านค้าในอูบุดเพิ่มขึ้น ดูเหมือนจะคึกคักขึ้นด้วย ถึงอย่างนั้น เวลาเดินผ่านตรอกซอกซอยแคบ ๆ หรือทางลาดชัน ก็ทำให้นึกได้ว่าความรู้สึกที่ทั้งแข็งกร้าวและอุดมสมบูรณ์ของผืนดินแห่งนี้ยังคงหลงเหลืออยู่ ต้นกล้วยกำลังไหวเอน แมลงกำลังร้องระงม นกกำลังส่งเสียงจ้อกแจ้ก ได้ยินว่าตั้งแต่กลางวันฝนจะตก อูบุดในฤดูฝนก็เป็นช่วงเวลาที่ดี ที่ความลึกลับยิ่งเพิ่มพูนขึ้น สวัสดีปีใหม่ค่ะ ปีนี้ก็เช่นกัน ฉันจะก้าวเดินต่อไป เอาเป็นว่า ไปซื้อน้ำกันก่อนดีกว่า การเริ่มต้นของตรุษจีน แท้จริงแล้วก็เริ่มจากอะไรทำนองนั้นแหละ และฉันก็คงจะรู้สึกภูมิใจขึ้นมานิดหน่อย เพียงแค่ได้ออกไปซื้อน้ำ อันดับชีวิตการย้ายถิ่นฐาน