แม่น้ำหืองและสมมติฐานว่าทำไมคนเว้จึงพูดช้ากว่าคนในส่วนอื่นๆ ของประเทศ

มีสิ่งหนึ่งที่ใครก็ตามที่ไปจากดานัง ถึงเว้จะสังเกตเห็นภายในครึ่งชั่วโมง: จังหวะการพูดช้าลงอย่างเห็นได้ชัด ประโยคเดียวกัน เมื่อคนดานังพูดจบแล้ว คนเว้จะพูดได้ถึงเพียงสองในสามเท่านั้น

สมมติฐานพื้นบ้าน (ไม่มีพื้นฐานทางวิทยาศาสตร์เลยครับ): เกี่ยวกับแม่น้ำ แม่น้ำห้วงไหลช้ามากจนถ้าจ้องมองไปนานๆ คิดว่ามันยืนนิ่ง อาศัยอยู่ข้างแม่น้ำแบบนี้หลายร้อยปี ก็เลยพูดจะรวดเร็วไม่ได้แล้ว

สมมติฐานที่จริงจังกว่านั้นก็คือ เว้เคยเป็นเมืองหลวงมานานกว่า 140 ปี ที่ใดมีราชสำนัก ที่นั่นย่อมมีพิธีรีตอง มีลำดับชั้น มีเรื่องที่ต้องไตร่ตรองให้รอบคอบก่อนจะพูดออกไป ธรรมเนียมนั้นยังคงหลงเหลืออยู่ในวิธีที่ผู้คนออกเสียง — เบา กลมกล่อม ไม่แข็งกร้าว

ผลที่เกิดขึ้นจริงสำหรับผู้ฟัง:

• สำเนียง Huế ฟังง่ายกว่าสำเนียง Quảng สำหรับผู้เริ่มต้น เพราะว่าพูดช้ากว่า • แต่คำศัพท์นั้นแปลกกว่า: mô (ที่ไหน), tê (นั่น), răng (ทำไม), rứa (งั้น), chi (อะไร) • ประโยคคลาสสิก: "Răng rứa hè?" = "ทำไมเช่นนั้น?" คำสามคำ ไม่มีคำไหนในหนังสือเรียน

และมีรายละเอียดที่น่ารัก: คนจากเมืองฮื่อ มักจะปิดท้ายประโยคด้วยคำว่า "hè" หรือ "chừ" มันไม่มีความหมายที่ชัดเจน — มันแค่ทำให้ประโยคฟังเบาบางเท่านั้น เมื่อคุณชินต่อมันแล้ว คุณจะรู้สึกว่าประโยคนั้นไม่สมบูรณ์หากไม่มีมัน