ที่เซินจ่ามีลิงอยู่สองชนิด และชนิดที่สวยกว่าไม่เคยลงมาขออาหารบนถนนเลย

เมื่อขึ้นไปบนเซินจ่า แทบทุกคนจะได้เจอลิง พวกมันนั่งอยู่บนราวกั้น วิ่งตามรถ และล้วงมือเข้าไปในถุงขนม หลายคนถ่ายรูปไว้ไม่กี่ใบแล้วก็ลงจากภูเขา โดยเชื่อว่าตัวเองได้เจอ "ลิงเซินจ่า" แล้ว แต่ความจริงคือยังไม่ได้เจอเลย

ตัวที่นั่งอยู่ริมถนนคือลิงวอก: ขนสีน้ำตาลอมเทา หน้าสีชมพู และคุ้นเคยกับคนจนถึงขั้นกล้ากระชากของไปเลย ส่วนสัตว์ที่ทำให้เซินจ่าโด่งดังในหมู่นักอนุรักษ์ทั่วโลกนั้นอาศัยอยู่สูงลิบบนเรือนยอดไม้: ค่างดูกขาแดง ใบหน้าสีส้มทอง คอมีขนแผงสีขาว ลำตัวสีเทา แข้งทั้งสองข้างสีน้ำตาลแดงราวกับสวมถุงเท้า และหางสีขาวที่ยาวกว่าลำตัวเสียอีก ผู้คนเรียกมันว่าลิงห้าสี หรือด้วยชื่อที่ฟังดูยิ่งใหญ่กว่านั้นว่า ราชินีแห่งไพรเมต

ทำไมพวกเขาจึงไม่ลงสู่ท้องถนน

ค่างกินใบไม้ กระเพาะของพวกมันแบ่งออกเป็นหลายช่องเหมือนกระเพาะวัว เพื่อย่อยใบอ่อน ยอดอ่อน และดอกไม้ กล้วย ขนม และน้ำอัดลมไม่อยู่ในเมนูของพวกมัน ดังนั้นไม่ว่าจะวางอาหารไว้ริมทางมากแค่ไหน ก็ไม่สามารถล่อพวกมันลงมาได้ สิ่งนี้เองที่ทำให้พวกมันยังคงความเป็นสัตว์ป่า: ไม่คุ้นเคยกับคน ไม่รอคอยคน ใช้ชีวิตตลอดทั้งชีวิตอยู่บนเรือนยอดไม้ และเมื่อค่ำลงทั้งฝูงก็จะนอนหลับบนยอดไม้ที่สูงที่สุด

สัตว์ชนิดนี้พบได้เฉพาะในเวียดนาม ลาว และบางส่วนของกัมพูชาเท่านั้น และอยู่ในกลุ่มใกล้สูญพันธุ์อย่างยิ่งตามบัญชีแดงของ IUCN แต่ถึงอย่างนั้น เซินจ่า คาบสมุทรที่เชื่อมติดกับตัวเมือง กลับเป็นสถานที่ที่มีประชากรมากที่สุดและพบเห็นได้ง่ายที่สุด การสำรวจแต่ละครั้งให้ตัวเลขที่แตกต่างกัน แต่ทั้งหมดล้วนอยู่ในระดับหลักร้อย และบางครั้งก็เกินหนึ่งพัน แทบไม่มีที่อื่นใดในโลกที่ขับรถจากใจกลางเมืองไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็ได้มายืนอยู่ใต้ที่อยู่ของพวกมันแล้ว

ถ้าอยากพบต้องทำอย่างไรคะ

ไปช่วงเช้าตรู่หรือช่วงบ่ายแก่ๆ ซึ่งเป็นเวลาที่พวกมันออกมาหากิน เส้นทางจากทางแยกไปวัดลิงอึ๋งขึ้นไปทางยอดเขาคือจุดที่พบเจอได้บ่อยที่สุด อย่ามองลงไปที่ถนน ให้มองขึ้นไปข้างบน: สัญญาณแรกมักเป็นยอดไม้ที่สั่นไหวแรงทั้งที่ไม่มีลม แล้วจึงมีหางสีขาวห้อยลงมาท่ามกลางพุ่มใบไม้ ดับเครื่องยนต์ ยืนนิ่ง ๆ ไม่บีบแตร ไม่ส่งเสียงเรียก บางครั้งทั้งฝูงกว่าสิบตัวอยู่เหนือศีรษะเราพอดี แต่คนที่ขับผ่านไปกลับไม่รู้เลย

มีบางสิ่งที่ควรจำไว้ อย่าให้อาหารลิงวอก: นิสัยนี้ทำให้พวกมันกลายเป็นนักฉกของและล่อพวกมันออกมาใกล้ช่องทางเดินรถ ขับช้าๆ ในช่วงที่มีเชือกขึงพาดขวางถนนอยู่ด้านบน นั่นคือสะพานที่ทำขึ้นให้ค่างใช้ข้ามถนน หลังจากที่พวกมันถูกรถชนมาหลายครั้ง และถ้ามีเลนส์ซูมระยะไกลก็พกมาด้วยนะ เพราะโทรศัพท์ธรรมดามักจะเห็นแค่จุดสีเล็กๆ ท่ามกลางพุ่มใบไม้เท่านั้น

เมื่อขึ้นไปที่เซินจ่า ใคร ๆ ก็ต้องแวะพระพุทธรูปสูง 67 เมตร แล้วจึงลงไปยังชายหาดที่เชิงเขา แต่สิ่งที่หาได้ยากที่สุดของคาบสมุทรแห่งนี้ไม่ได้อยู่ที่วัดหรือบนผืนทราย มันนั่งนิ่งอยู่บนยอดไม้ กินใบไม้ มองลงมายังสายรถที่วิ่งผ่าน และไม่ต้องการสิ่งใดจากมนุษย์เลย นอกจากเพียงสิ่งเดียว: ปล่อยให้มันอยู่อย่างสงบ

ภาพ: ถ่ายโดย Charles J. Sharp ที่เซินจ่า — วิกิมีเดียคอมมอนส์