ค่ำคืนอันเร่าร้อนของเวียดนาม ยินดีด้วยกับทีมฟุตบอลทีมชาติเวียดนาม U-22! (เขียนโดย Ho)

อรุณสวัสดิ์ เวียดนาม! อรุณสวัสดิ์ เวียดนาม! เมื่อคืนนี้ ผมเพิ่งกลับมาจากฮานอย...โฮจิมินห์ร้อนจัง ไม่สิ แต่ตอนเช้าและเย็นก็เย็นสบายอยู่นะ เจ็ดโมงเช้า อุณหภูมิ 23℃ เอาล่ะ คราวนี้ ผมจะบันทึกเรื่องราวของวันที่ 10 ธันวาคม วันที่ไปถึงฮานอยไว้ให้เรียบร้อย เพราะว่า วันนี้เป็นวันที่เวียดนามเปี่ยมล้นไปด้วยความปีติยินดีในรอบ 60 ปี

ฮานอยในเวลาประมาณ 5 ทุ่ม ขณะที่เรานั่งแท็กซี่มุ่งหน้าไปยังโรงแรมที่อยู่ชานเมืองย่านเมืองเก่า ทั้งที่ใกล้เที่ยงคืนแล้วแต่มอเตอร์ไซค์ก็ยังวิ่งกันขวักไขว่ แท็กซี่ต้องวิ่งอ้อมไกลเพื่อหลบถนนที่ห้ามรถผ่าน ที่วิ่งเคียงข้างแท็กซี่คือมอเตอร์ไซค์ที่โบกสะบัดธงชาติเวียดนามและธงชาติเกาหลี ยิ่งไปกว่านั้น มอเตอร์ไซค์ยังหลั่งไหลกันมามากมายจนนึกว่าเป็นรถติดชั่วโมงเร่งด่วน ไม่ใช่แค่คนหนุ่มสาวเท่านั้น ผู้ใหญ่ก็วิ่งกัน ครอบครัวที่พาลูก ๆ นั่งมาด้วยก็วิ่งกัน ขบวนพาเหรดมอเตอร์ไซค์แห่งความยินดีบนถนนสายหลักทั่วทั้งประเทศ! ค่ำคืนที่หัวใจของชาวเวียดนามทั้งชาติอบอุ่นฟูฟ่อง คืนวันที่ 10 คือวันแข่งขันฟุตบอลรอบชิงชนะเลิศของกีฬาซีเกมส์ที่จัดขึ้นในฟิลิปปินส์ เราสองสามีภรรยาเดินทางถึงฮานอยและออกจากโรงแรมเมื่อเวลาเกือบ 1 ทุ่ม เรามีนัดรับประทานอาหารกับเพื่อนร่วมงานและเพื่อนร่วมงานของเซอิสามีของฉัน และเมื่อไปสมทบกันที่ร้านอาหาร บรรยากาศก็คึกคักอย่างผิดปกติ

คนที่สวมเสื้อยืดสีแดงตามสีธงชาติเวียดนาม คนที่คาดผ้าคาดศีรษะ และคนที่แปะสติกเกอร์บนใบหน้า (สติกเกอร์นี้เป็นรูปหัวใจสีแดงที่มีดาวสีเหลืองอยู่ตรงกลาง! แปะสติกเกอร์ทั้งสองแก้ม แก้มจะดูแดงระเรื่อและน่ารักสุด ๆ เลย!!)

อาหารเวียดนามพร้อมชมฟุตบอลไปด้วย ที่นี่วุ่นวายสุด ๆ อยู่แล้ว เพราะงั้น... อาหารที่สั่งก็ไม่ยอมออกมาสักที สั่งเมนูหม้อไฟไป แต่เตาแก๊สปิกนิกดันไม่พอ ฮ่า ๆ มีแต่เนื้อก้อนกับเส้นเท่านั้นที่ออกมา ฮ่า ๆ ๆ พนักงานวิ่งไปหาเตาแก๊สปิกนิกมาเพิ่ม ฮ่า ๆ ๆ ๆ แต่ก็ไม่มีใครโมโหเลย เพราะลูกค้าทุกคนละสายตาจากการถ่ายทอดฟุตบอลไม่ได้เลยยังไงล่ะ ขอแค่มีเบียร์ โซจู แล้วก็เหล้าก็พอแล้ว ทุกครั้งที่เกมมีจังหวะเด็ด ก็เฮกันลั่นทั้งร้าน แถมยังชนแก้วดื่มฉลองกับคนโต๊ะข้าง ๆ อีกด้วย

พอทำแต้มได้เท่านั้นแหละ ก็วุ่นวายกันใหญ่เลย! ธงชาติโบกสะบัด บางคนเต้นระบำหมุนตัวด้วยจังหวะเบา ๆ บางคนกระโดดดึ๋ง ๆ ตัวลอย~ เก้าอี้ปลิวว่อนกลางอากาศ ชูกำปั้นแสดงชัยชนะ จับมือ กอด กอด กอดกันใหญ่~~~

แล้วก็เกิดพายุแห่งการชนแก้วขึ้นทั่วทุกหนทุกแห่ง Một (มด ๑), Hai (ฮาย ๒), Ba (บา ๓), Vào〜 (ยอ〜 ＝ เท (เหล้า) ลงไป)!! อึกๆๆ!

ทีมชาติเวียดนามรุ่นอายุไม่เกิน 22 ปี ที่นำโดยกุนซือชาวเกาหลีใต้ พัค ฮัง-ซอ เอาชนะทีมชาติอินโดนีเซียไป 3–0 คว้าแชมป์! เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ประเทศรวมเหนือ-ใต้เข้าด้วยกัน! และด้วยความที่เป็นเหรียญทองครั้งแรกในรอบเกือบ 60 ปี ทั่วทั้งเวียดนามจึงถูกกลืนหายไปในกระแสความคลั่งไคล้ เมื่อใดที่ทีมฟุตบอลชาติเวียดนามได้ชัยชนะ เหล่าแฟนบอลก็จะออกมาเต็มท้องถนนและจัดขบวนพาเหรดแห่งความปีติยินดี พวกเขาขี่มอเตอร์ไซค์ตระเวนไปทั่วเมือง https://www.viet-jo.com/news/social/191211200647.html ในข่าวเขียนว่าเป็นการซิ่งป่วนเมืองอะไรทำนองนั้น แต่นั่นเป็นเพียงส่วนเล็ก ๆ เท่านั้น ภาพที่เห็นนั้นดูรุนแรง (เพราะมันเป็นก้อนสีแดง!!)… เป็นภาพของฝูงชนสีแดงที่ควบมอเตอร์ไซค์ซิ่งไปนั่นเอง แน่นอนว่าภาพของแก๊งซิ่ง? การจลาจล? ความน่ากลัว? อาจผุดขึ้นมาในหัว แต่จริง ๆ แล้วพวกเขาแค่ขี่ไปเรื่อย ๆ เท่านั้น บรื๊น~~~~~ บรื๊น~~~~~ บรื๊น~~~~~ แตรก็ไม่ค่อยบีบกันเท่าไร พวกเขาค่อย ๆ ขี่ไปตามถนนที่มีแสงไฟสลัว ๆ อย่างสบายอารมณ์ ขี่ไปโดยไม่รีบร้อน ไม่เอะอะ พลางสัมผัสสายลม มันช่างสงบสุขเสียจริง ก็เพราะมีมอเตอร์ไซค์ที่มีเด็กนั่งซ้อนอยู่ด้วยไงล่ะ เย้~~~ เย้~~~ ชนะแล้ว ทำได้แล้ว~~~~~~!! ประมาณนี้เลยล่ะ

แน่นอนว่าก็มีบางจุดที่คึกคักสุดเหวี่ยงเหมือนกัน (อย่างเช่นบริเวณเขต 1 ของโฮจิมินห์ หรือรอบ ๆ ทะเลสาบฮหว่านเกี๊ยมในฮานอย) ถ้าจะเปรียบกับญี่ปุ่นก็เหมือนกับผู้คนที่มารวมตัวกันที่แยกสแครมเบิลชิบูย่านั่นแหละ แต่คนเวียดนามส่วนใหญ่ก็ขับขี่มอเตอร์ไซค์เที่ยวไปตามถนนสายหลัก ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังปลดปล่อยอะดรีนาลีนออกมา นี่แหละเวียดนามของพวกเรา! ทีมที่เราเชียร์ชนะแล้ว~~~!! ในขณะเดียวกัน ตามข่าวหนังสือพิมพ์ ในบางเขตทางตอนใต้ก็ยังมีผู้คนที่ขับรถไถนาออกมาพาเหรดกันด้วย

ความปลื้มปีติจากชัยชนะยังคงหลงเหลืออยู่ต่อเนื่องไปจนถึงวันรุ่งขึ้น มีคนหนุ่มสาวจำนวนไม่น้อยเลยที่ไปซื้อธงกันที่ร้านขายธงชาติในเมือง เอาล่ะ ทุกคนจะพากันออกไปที่ไหนกันนะ เวียดนามที่กระแสฟุตบอลร้อนแรงอย่างผิดปกติ ในนัดชิงชนะเลิศศึกชิงแชมป์เอเชีย U-23 เมื่อปีที่แล้ว ว่ากันว่าเรตติ้งผู้ชมทะลุเกิน 70% เลยทีเดียว ครั้งนี้ก็ดูท่าจะออกมาเป็นตัวเลขที่น่าทึ่งเช่นกัน แม้แต่ในหมู่อาคารที่พักในโฮจิมินห์ ที่คาเฟ่ชั้นล่างก็มีทั้งโทรทัศน์ แถมยังมีจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่มาปรากฏตัวด้วย จนกลายเป็นการรับชมสาธารณะไปทั่วทุกที่ เสียงเชียร์ดังกึกก้องจนพื้นสั่นสะเทือน แม้ไม่มีโทรทัศน์ก็ยังรู้ได้ว่า อ๋อ ได้ประตูแล้วนี่~ ชนะแล้วนี่~ ถึงแม้ที่ญี่ปุ่นก็คึกคักเหมือนกัน แต่… ความร้อนแรงของกระแสที่นี่มันไม่ธรรมดาจริง ๆ เดิมทีฉันก็ไม่ได้เป็นแฟนฟุตบอลที่คลั่งไคล้สุด ๆ อะไรหรอก แต่พอได้เห็นความสุขและความสนุกสนานของผู้คนในประเทศนี้อย่างใกล้ชิด ก็อดไม่ได้ที่จะอยากร่วมเชียร์ไปด้วยอย่างเป็นธรรมชาติ จะเรียกว่าความรู้สึกเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันดี? หรือความอยากมีส่วนร่วมในความสุขนั้นดีนะ? เสื้อยืดสีแดงน่ารักจังเลย (แม้จะเป็นพื้นแดงมีรูปดาว ก็ยังมีดีไซน์หลากหลายให้เลือกจนสนุกไปเลย) กำลังคิดอยู่ว่าจะลองแปะสติกเกอร์สีแดงดูดีไหมนะ… ขอแสดงความยินดีกับทีมชาติฟุตบอลเวียดนามด้วย!! นัดต่อไปเมื่อไหร่กันนะ… อันดับชีวิตการย้ายถิ่นฐาน