ทำไมฮอยอันจึงยังคงสภาพสมบูรณ์อยู่ ในขณะที่เมืองท่าอื่น ๆ กลับไม่เป็นเช่นนั้น

ตั้งแต่ศตวรรษที่ 16 ถึง 18 ไห่อาน เป็นหนึ่งในท่าเรือค้าขายที่คึกคักที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เรือค้าของญี่ปุ่น จีน โปรตุเกส และเนเธอร์แลนด์มาเยี่ยมชมทั้งหมด ชาวตะวันตกเรียกสถานที่นี้ว่าไฟโฟ

พ่อค้าญี่ปุ่นและจีนไม่ได้แค่มาและไป—พวกเขาคงอยู่ สร้างตั้งชุมชนของตนเอง แต่งงานกับหญิงเวียดนาม สร้างบ้าน และสร้างสถานที่ชุมนุม สะพานญี่ปุ่นเป็นร่องรอยที่ชัดเจนที่สุดของชุมชนญี่ปุ่น: สะพานคลุมมุงเหนือลำน้ำเล็ก ๆ ที่มีอยู่มาตั้งแต่ช่วงต้นศตวรรษที่ 17

จากนั้นท่าเรือก็ลดลง แม่น้ำทูบอนค่อยๆ ถูกตะกอนเติมและเรือขนาดใหญ่ไม่สามารถเข้าได้อีกต่อไป ในศตวรรษที่ 19 บทบาทของท่าเรือทะเลเปลี่ยนไปที่ดานังอย่างสมบูรณ์ — สถานที่ที่มีอ่าวลึกกว่าและการป้องกันจากลมที่ดีกว่า โหว่เอี่ยนสูญเสียฐานะและกลับมาเป็นเมืองเล็กๆ ริมแม่น้ำ

และสิ่งนั้นเองที่ช่วยชีวิตมันไว้

ท่าเรือการค้าอื่น ๆ ในภูมิภาคยังคงพัฒนาต่อไปเรื่อย ๆ จึงถูกทุบทิ้งแล้วสร้างขึ้นใหม่อยู่ตลอดเวลา — บ้านเก่าต้องเปิดทางให้บ้านใหม่ ถนนแคบ ๆ ก็ถูกขยายให้กลายเป็นถนนใหญ่ Hội An ไม่มีเงินและไม่มีเหตุผลที่จะทำแบบอื่น คนต่างๆ ก็อยู่ในบ้านเก่าๆ ต่อไป ซ่อมจุดรั่วไหล เปลี่ยนเสาไม้ที่เน่า ทาปูนใหม่ทับ จากรุ่นสู่รุ่น

ดังนั้นเมื่อนักวิจัยเดินทางมาถึงในช่วงปลายศตวรรษที่ 20 สิ่งที่พวกเขาพบไม่ใช่ย่านที่ถูกอนุรักษ์ไว้ แต่เป็นย่านที่ไม่เคยหยุดถูกใช้งานเลย บ้านหลายหลังยังคงมีตระกูลเดียวกับที่สร้างมันขึ้นมาอาศัยอยู่ สืบทอดต่อกันมาถึงเจ็ดแปดชั่วอายุคน

นั่นคือความแตกต่างที่ใหญ่ที่สุดของเมืองโฮเอียนเมื่อเทียบกับมรดกอื่น ๆ: มันไม่ใช่พิพิธภัณฑ์ ด้านหลังประตูไม้ของบ้านเหล่านี้ที่เปิดให้ผู้เยี่ยมชมเข้าได้ คือพื้นที่อยู่อาศัยจริงของครอบครัวจริง

ยูเนสโกยอมรับว่าโฮเอนเป็นมรดกวัฒนธรรมโลกในปี 1999

ถ้าคุณไป: เมืองเก่านั้นห้ามรถจักรยานยนต์ในหลายช่วงเวลา เพียงเดินไปได้ เมืองนี้มีคนมากที่สุดในตอนเย็น โดยเฉพาะช่วงวันเพ็ญเมื่อถนนปิดไฟฟ้า และจุดโคมไฟเท่านั้น ถ้าต้องการเห็นไฮอันอย่างสงบยิ่งขึ้น ให้ไปในตอนเช้าตรู่ เมื่อผู้คนยังคงกวาดสนามและเตรียมร้านค้า

และอีกเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่นี่คือที่ที่ผู้คนอาศัยอยู่จริง ก่อนที่จะยกกล้องส่องเข้าไปในบ้านใคร ลองถามสักคำ แทบทุกครั้งคุณจะได้รับการพยักหน้ายินยอม — แต่ถามไว้ก่อนก็ยังดีกว่า