ยามเที่ยงวัน ทั้งเมืองพากันนอนลง — และนั่นไม่ใช่ความขี้เกียจ

มีช่วงเวลาหนึ่งในเวียดนามที่คนมาใหม่มักเข้าใจผิดไปโดยสิ้นเชิง

ราวเที่ยงวัน เมื่อเดินไปตามแถวร้านค้าในดานัง คุณจะเห็นม้วนประตูเหล็กถูกดึงลงมาครึ่งหนึ่ง — ไม่ปิดสนิท แต่ก็ไม่เปิดเต็มที่ เมื่อมองเข้าไปก็เห็นเจ้าของร้านนอนอยู่บนเปลญวนที่ผูกขึงไว้ระหว่างเสาสองต้น เอาหมวกคลุมหน้าไว้ ส่วนรองเท้าแตะก็ถอดทิ้งไว้ที่พื้น

นักท่องเที่ยวต่างชาติที่เห็นภาพนั้นเป็นครั้งแรก มักจะคิดไปในสองทาง คือ ร้านปิดไปแล้ว หรือไม่ก็คนที่นี่ขี้เกียจ

ทั้งสองฝ่ายผิด

พวกเขาตื่นขึ้นมาตอนห้าโมงเช้า

นี่คือส่วนที่มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่บอกคุณ ร้านบุนที่คุณวางแผนจะไปเวลาเที่ยงวันนั้นได้เริ่มต้นการทำงานตั้งแต่ยังมืด: ไปตลาด, ต้มน้ำแกง, ทำความสะอาดโต๊ะและเก้าอี้, ขายตั้งแต่เวลา 6 โมง. พอถึงเที่ยงวัน พวกเขาก็ทำงานเสร็จเท่ากับปริมาณงานหนึ่งวันของคนทั่วไปแล้ว เรื่องร้านอาหารเช้าขายหมดแล้วปิด ไม่รอถึงเที่ยงนั้น ฉันได้พูดถึงไว้ในบทความเกี่ยวกับอาหารเช้าที่ดานังแล้ว

และในตอนเย็นพวกเขาก็ยังคงขายต่อไป

ดังนั้นการงีบหลับตอนเที่ยงที่นี่ไม่ใช่สิ่งที่เพิ่มเข้ามาในวันทำงาน — มันคือบานพับที่แบ่งวันออกเป็นสองส่วน หากเอามันออกไป ก็ไม่มีใครจะทนไหวจนถึงสิบโมงเย็นได้

ศิลปะแห่งการนอนหลับได้ทุกที่

สิ่งที่ทำให้แขกต่างชาติประหลาดใจไม่ใช่ว่าคนนอนหลับตอนบ่าย แต่เป็นว่าพวกเขานอนหลับที่ไหน

บนเปลญวน แน่นอน — เปลญวนเป็นเฟอร์นิเจอร์ที่ถูกประเมินค่าต่ำที่สุดในเวียดนาม: เป็นทั้งเก้าอี้ เป็นทั้งเตียง แล้วก็พับเก็บไว้ที่มุมห้องได้เลย

แต่ก็ยังมีอีกแบบ: นอนหลับอยู่บนรถมอเตอร์ไซค์ของตัวเอง สองขาพาดไว้บนแฮนด์ หลังพิงเบาะหลัง — ท่าทางที่ต้องอาศัยความสามารถในการทรงตัวซึ่งไม่มีโรงเรียนไหนสอน นอนบนแผ่นกระดาษลังที่ปูไว้หลังเคาน์เตอร์ นอนในท่านั่ง ซบศีรษะลงบนแขน อยู่บนโต๊ะตัวเดียวกับที่เพิ่งเช็ดเสร็จ

เบื้องหลังคือความจริงง่ายๆ ข้อหนึ่ง นั่นคือคนที่รู้ว่าตัวเองมีเวลาแค่สี่สิบนาที จะไม่เลือกสถานที่มากนัก

เรื่องนี้ส่งผลกระทบต่อคุณอย่างไร

ระหว่างเที่ยงวัน ถึง บ่ายสองนาฬิกาครึ่ง:

• ร้านเล็กๆ ร้านซ่อมมอเตอร์ไซค์ ร้านถ่ายเอกสาร — หลายร้านปิด หรือดูเหมือนกำลังปิดอยู่• โทรไปถามในช่วงเวลานั้นมักไม่มีใครรับสาย• หน่วยงานราชการพักเที่ยงจริงๆ ไม่ใช่แค่พักแบบเป็นพิธี• ส่วนร้านอาหารยังคงเปิดอยู่ ถึงจะเห็นทุกคนเอนตัวหมอบอยู่บนโต๊ะก็อย่าเกรงใจ — เรียกได้เลย เดี๋ยวก็ตื่นทันที

ประเด็นสุดท้ายคือจุดที่ลูกค้าหลายคนเข้าใจผิดแล้วเดินจากไป การงีบหลับตอนเที่ยงที่นี่ไม่ได้หมายความว่า "อย่ามารบกวน" ผู้คนนอนในท่าที่พร้อมจะลุกขึ้นได้ทันที และจริงๆ แล้วไม่ได้รบกวนเลย ร้านเล็กๆ ที่มีโต๊ะเก้าอี้พลาสติกยิ่งเป็นแบบนั้นมากขึ้นไปอีก — เรื่องร้านที่ดูเรียบง่ายธรรมดายิ่งน่าเชื่อถือ ผมเขียนแยกไว้ต่างหากแล้ว

และนี่แหละคือส่วนที่น่าสนใจที่สุด

ถ้าคุณเคยสงสัยว่าทำไมถนนในเวียดนามยังคงคึกคักจนถึงสามทุ่มสี่ทุ่ม — ในขณะที่หลายที่อื่นช่วงเวลานั้นเงียบเหงาไปแล้ว — คำตอบก็อยู่ที่การนอนกลางวันนั่นเอง

วันที่นี่ไม่ใช่เส้นตรงเส้นเดียวที่ลากยาวจากเช้าจนถึงค่ำ มันคือสองวันสั้น ๆ ที่ถูกแบ่งด้วยเวลาสี่สิบนาทีที่นอนอยู่บนเปลญวน ช่วงบ่ายที่นี่เริ่มต้นด้วยคนที่เพิ่งตื่นนอน ไม่ใช่คนที่เหนื่อยมาตั้งแต่เที่ยงแล้ว

คิดดูให้ดีแล้ว นั่นเป็นวิธีแบ่งวันที่ฉลาดมาก

ภาพ: เบนจามิน อาร์โนลด์ (CC BY 3.0) — วิกิมีเดียคอมมอนส์